همان که عرض کردیم در آنجا به اصطلاح صحرا تشکیل می‌دهند ، یازده نفر مرد و ده راس گاو با سرمایه‌ای شامل بذر و امثال آن . پس این‌ را ما می‌گوییم " شیوه تولید " کما اینکه باز تولید از نظر اینکه انسان‌ وابسته به یک نقطه معین باشد یا وابسته به نقطه معین نباشد دو شیوه‌ مختلف است . کشاورزی با دوره پیش از آن که دوره شکار است این تفاوت‌ را دارد ، یعنی شیوه تولید فرق می‌کند . ابزار هم می‌شود گفت فرق کرده که‌ حیوان در اینجا استخدام شده و در آنجا نه . در شکار ، انسان یک حالت‌ آزادی دارد ، چون شکار است و شکار یک وقت در این کوه است از این کوه‌ می‌رود ، در آن کوه است از آن کوه می‌رود ، در این جنگل است از این جنگل‌ می‌رود ، در آن جنگل است از آن جنگل می‌رود . احیانا ممکن است صد فرسخ‌ دور بشود . اصلا در یک جای معین نیست . خانه‌اش آنجاست که شکار وجود داشته باشد . لذا زندگی شکاری برابر است با زندگی خانه به دوشی ، یک‌ نوع زندگی خانه به دوشی است . زندگی دامداری هم تا اندازه‌ای همین‌طور است . دامداری هم کمی انسان را متحرک می‌کند ، برای اینکه دامدار تابع دام خودش است . دام تابع آب و علف است ، هر جا که آب و علف باشد باید آنجا باشد . آب و علف امسال‌ اینجاست سال دیگر آنجاست ، سال دیگر جای دیگر . سرزمینها هم که در قدیم‌ مالک نداشت . سرزمینهای خیلی وسیع در اختیار بود ، مثل زندگی عرب . عرب زندگی دامداری داشت ، گوسفند داشت ، شتر داشت ، گاو داشت ، و لهذا حالت خانه به دوشی داشتند . خانه اینها کجا بود ؟ هر جا که آب و علف بود . " رائد " داشتند(لا یکذب الرائد اهله . )رائد آن پیشقراولی‌ بود که همیشه می‌فرستادند برای [ پیدا کردن آب و علف . ] در خراسان ، در آن حدود فریمان ، این را می‌گفتند " پل گردی " . یک کارشان گوسفندداری‌ بود ، می‌رفتند ببینند کجا آب و علف هست . این را می‌گفتند " پل گردی‌ " . رائد کارش این بود : در این سرزمین که بودند احساس می‌کردند در اینجا ده روز دیگر بیست روز دیگر یک ماه دیگر یا آب پیدا نمی‌شود یا علف و این حیوانها در مضیقه خواهند بود . بعد افرادی را می‌فرستادند دنبال آب و علف ، و هر جا پیدا می‌کرد خبر می‌آورد فلان جا مقتضی است‌ برویم آنجا ، همه حرکت می‌کردند