فلسفه تاریخ 2
 
٦ ص
٧ ص
٨ ص
٩ ص
١٠ ص
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص
١٩١ ص
١٩٢ ص
١٩٣ ص
١٩٤ ص
١٩٥ ص
١٩٦ ص
١٩٧ ص
١٩٨ ص
١٩٩ ص
٢٠٠ ص
٢٠١ ص
٢٠٢ ص
٢٠٣ ص
٢٠٤ ص
٢٠٥ ص
٢٠٦ ص
٢٠٧ ص
٢٠٨ ص
٢٠٩ ص
٢١٠ ص
٢١١ ص
٢١٢ ص
٢١٣ ص
٢١٤ ص
٢١٥ ص
٢١٦ ص
٢١٧ ص
٢١٨ ص
٢١٩ ص
٢٢٠ ص
٢٢١ ص
٢٢٢ ص
٢٢٣ ص
٢٢٤ ص
٢٢٥ ص
٢٢٦ ص
٢٢٧ ص
٢٢٨ ص
٢٢٩ ص
٢٣٠ ص
٢٣١ ص
٢٣٢ ص
٢٣٣ ص
٢٣٤ ص

فلسفه تاریخ 2 - مطهری، مرتضی - الصفحة ١٩

است که یک حرفی از او نقل شده [ قریب به این مضمون ] که آنچه معقول‌ است عینی است و آنچه عینی است معقول است . حرف او این است که هر چه‌ را ما تعقل می‌کنیم همان است که در خارج وجود دارد ، و هر چه در خارج‌ وجود دارد عینا همان است [ که در ذهن وجود دارد . ] مثل این که ذهن و عین دو طرف یک صفحه باشند . اگر ما یک شی داشته باشیم که دو چهره‌ داشته باشد ، یک شی باشد و دو چهره داشته باشد چگونه است ؟ گفته است‌ ذهن و عین این گونه است . حکم یک شی دارای دو چهره است . به حساب هگل‌ اصلا دیگر اختلاف ذهن و عین از میان برمی‌خیزد . اینجاست که آن مساله‌ " دوگانگی " دکارت و کانت در فلسفه او حل می‌شود . البته حرفش به‌ اشکالات زیادی برخورد می‌کند . دیگر هیچ چیزی نیست که ما بگوییم این ذهنی‌ است و عینی نیست ، و هیچ چیزی نیست که بگوییم عینی است و ذهنی نیست‌ . هر چه ذهنی است عینی است و هرچه عینی است ذهنی است . این یک حرفی‌ است در فلسفه هگل که این [ کتاب ] خوب هم بیان نکرده است . یک چیز دیگری که در فلسفه هگل هست این است که چون قائل به وحدت ذهن‌ و عین است می‌گوید که نظام عالم ، نظام اصیل و اصلی عالم ، آنچنان که‌ فلاسفه پیشین خیال کرده‌اند ، نظام علت و معلول نیست که ما خدا را به‌ عنوان علالعلل بشناسیم ، علت اصلی و علت نخستین ، بعد ، از علت نخستین‌ معلول اول صادر شده ، بعد معلول دوم و بعد نظام عالم به این شکل به وجود آمده است . این را قبول ندارد ، بلکه نظام عالم را نظام " دلیل و مدلول‌ " می‌داند نه نظام " علت و معلول " ، چون در علت و معلول ، ما می‌گوییم معلول از علت به وجود می‌آید ، در دلیل و مدلول می‌گوییم که مدلول‌ از دلیل استنتاج می‌شود ، نتیجه‌گیری می‌شود . او می‌گوید که پیدایش معلول‌ از علت ، در عقل هیچ ضرورتی ندارد . مثل این که ما می‌گوییم آب در صد درجه حرارت تبدیل به بخار می‌شود . می‌گوید تبدیل به بخار می‌شود ولی از نظر عقل هیچ ضرورتی ندارد . آب در صد درجه حرارت تبدیل به بخار می‌شود ، در صفر درجه تبدیل به یخ می‌شود . می‌گوید ما می‌بینیم این جور می‌شود . از نظر عقل هیچ ضرورت ندارد . اگر آب در صد درجه حرارت تبدیل به یخ می‌شد و در صفر درجه تبدیل به بخار می‌شد برای عقل فرق نمی‌کرد . ولی در استدلال ، در نتیجه‌گیری ، ضرورت عقل است . مثل این که می‌گوییم زاویه الف با زاویه ب مساوی است و زاویه ب با زاویه‌ج مساوی است . این که زاویه‌ الف با زاویه‌ج مساوی باشد ،