فلسفه تاریخ 2
 
٦ ص
٧ ص
٨ ص
٩ ص
١٠ ص
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص
١٩١ ص
١٩٢ ص
١٩٣ ص
١٩٤ ص
١٩٥ ص
١٩٦ ص
١٩٧ ص
١٩٨ ص
١٩٩ ص
٢٠٠ ص
٢٠١ ص
٢٠٢ ص
٢٠٣ ص
٢٠٤ ص
٢٠٥ ص
٢٠٦ ص
٢٠٧ ص
٢٠٨ ص
٢٠٩ ص
٢١٠ ص
٢١١ ص
٢١٢ ص
٢١٣ ص
٢١٤ ص
٢١٥ ص
٢١٦ ص
٢١٧ ص
٢١٨ ص
٢١٩ ص
٢٢٠ ص
٢٢١ ص
٢٢٢ ص
٢٢٣ ص
٢٢٤ ص
٢٢٥ ص
٢٢٦ ص
٢٢٧ ص
٢٢٨ ص
٢٢٩ ص
٢٣٠ ص
٢٣١ ص
٢٣٢ ص
٢٣٣ ص
٢٣٤ ص

فلسفه تاریخ 2 - مطهری، مرتضی - الصفحة ٢٣١

اجزائی که پیدا شده اگر قابل تجزیه باشند آنها را هم باز تجزیه کنیم ، در نهایت امر برسیم به اجزا غیر قابل تجزیه ، در باب تعاریف نیز اگر ما بخواهیم به کنه یک تصور برسیم جز اینکه آن را در ظرف ذهن تحلیل کنیم به‌ اجزائش و اجزائش را به اجزا اجزائش تا برسیم به اجزا اولیه ، راه‌ دیگری وجود ندارد . اما [ اینکه ] این لابراتوار ذهن بشر قدرت چنین‌ تجربه‌ای را دارد یا ندارد یک مطلب است ، راه این است مطلب دیگری‌ است . راجع به اینکه بشر چنین قدرتی دارد یا ندارد ، بحثی است که حتی‌ از زمان فارابی شروع شده که گاهی گفته‌اند کار بسیار مشکلی است ، گاهی‌ گفته‌اند کار نشدنی است ، یعنی مساله تعریف کردن اشیا به اجزا اولیه " حد تام " به اصطلاح منطقیین ) ، به دست آوردن حد تام یعنی تجزیه کردن‌ نهایی عناصر فکری ، یک عمل غیرممکن است ، به تعبیر دیگر اجناس و فصول‌ اشیا را دقیقا به دست آوردن گفته‌اند یا متعسر است و یا متعذر . امروز هم راه بهتری برایش پیدا نکرده‌اند . با عمل ، تعریف یک شی را نمی‌شود به دست آورد . امروز و دیروز آخرش رسیده‌اند به اینکه در مقام تعریف‌ اشیا ، اشیا را به خواص و آثارشان باید تعریف کرد نه به ماهیتشان . این‌ در باب تصورات . در باب تصدیقات هم آنها مبادی تصدیقات را متعدد می‌دانستند . این‌ دیگر در ابتدائی‌ترین منطقها هست . می‌گفتند مبادی برهان شش چیز است : بدیهیات اولیه ( که نه منتهی به حس باطنی می‌شود و نه حس ظاهری ) ، محسوسات ، وجدانیات ، تجربیات ، فطریات و متواترات . در میان اینها لااقل دوتایشان که محسوسات و تجربیات باشد یعنی عمل ، یعنی تصدیقی که از مشاهده گرفته‌ایم ، تصدیقی که از مبدا تجربی گرفته‌ایم . پس این یک تهمت‌ است که بگوییم به طور کلی علم قدیم اندیشه را فقط از اندیشه می‌خواهد و به غیر اندیشه اساسا تکیه ندارد . ثانیا این نظریه که در همه جا اندیشه را با عمل باید ثابت کرد و اندیشه را با اندیشه نمی‌شود ثابت کرد ، یعنی بی‌ارزشی قیاس منطقی ، مطلبی است که ما در اصول فلسفه و جاهای دیگر بحث کرده‌ایم و این مطلب‌ صددرصد غلط است . یکی از مبادی استدلال انسان بدیهیات اولیه است و بدیهیات اولیه به هیچ وجه استناد به حواس ندارد و نمی‌تواند داشته باشد از باب اینکه بدیهیات اولیه از عناصری تشکیل می‌شود که آن عناصر نمی‌تواند محسوس باشد ، بلکه مبادی اولیه فکر بشر مبادیی است که از عناصری تشکیل شده که مبدا حسی ندارند ، برای اینکه در آن مبادی اولیه‌ مفهوم