فلسفه تاریخ 2
 
٦ ص
٧ ص
٨ ص
٩ ص
١٠ ص
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص
١٩١ ص
١٩٢ ص
١٩٣ ص
١٩٤ ص
١٩٥ ص
١٩٦ ص
١٩٧ ص
١٩٨ ص
١٩٩ ص
٢٠٠ ص
٢٠١ ص
٢٠٢ ص
٢٠٣ ص
٢٠٤ ص
٢٠٥ ص
٢٠٦ ص
٢٠٧ ص
٢٠٨ ص
٢٠٩ ص
٢١٠ ص
٢١١ ص
٢١٢ ص
٢١٣ ص
٢١٤ ص
٢١٥ ص
٢١٦ ص
٢١٧ ص
٢١٨ ص
٢١٩ ص
٢٢٠ ص
٢٢١ ص
٢٢٢ ص
٢٢٣ ص
٢٢٤ ص
٢٢٥ ص
٢٢٦ ص
٢٢٧ ص
٢٢٨ ص
٢٢٩ ص
٢٣٠ ص
٢٣١ ص
٢٣٢ ص
٢٣٣ ص
٢٣٤ ص

فلسفه تاریخ 2 - مطهری، مرتضی - الصفحة ١٥١

و همه چیز دیگر روبنا ، ولی به حکم اینکه هیچ‌چیزی علت محض نیست و هیچ‌چیزی معلول محض نیست ، روبنا هم بر زیربنا اثر می‌گذارد . تنها این‌ زیربنا نیست که بر روبنا تاثیر می‌کند ، به حکم اصل تاثیر متقابل که یکی‌ از اصول دیالکتیک است روبنا هم بر زیربنا اثر می‌گذارد . این ، تعدیل‌ خیلی بزرگی است ، یعنی تا حد زیادی اقتصاد را از اصالت می‌اندازد . منتها اینها در اینجا توضیح کافی نداده‌اند ، چون از اصل تز که نخواستند دست بردارند ، می‌گویند ما تعدیلی در این تز وارد کردیم . حال می‌خواهیم ببینیم ماهیت این تز در چه حدی محفوظ مانده و چه حد تعدیلات بر آن وارد شده است . یک وقت هست تعدیلات در حدی است که اصل‌ تز را از بین می‌برد ، تبدیل می‌شود به تز دیگری ، آن دیگر تعدیل نیست . می‌گویند میرزای شیرازی و یک طلبه‌ای با همدیگر در ایام طلبگی نان و دوغ‌ می‌خوردند ، آن طلبه - حالا گرسنه بود یا به علت دیگر - می‌خواست دوغ زیاد شود ، مرتب روی آن آب می‌ریخت ، بعد می‌گفت که " کل ما کثر ماوه قل‌ داوه " یعنی هرچه آبش بیشتر باشد سالمتر است ، یعنی مرضش کمتر است . میرزا گفت آخر به شرطی که مرجع ضمیر برایش باقی بماند(خنده حضار) . اینقدر آب می‌ریزی که دیگر مرجعی برای ضمیر باقی نمی‌ماند . حالا تعدیلات‌ یک تز هم مشروط به این است که اصل تز باقی بماند و الا اینقدر تعدیلات‌ بکنیم که اصل تز از بین برود آن مرجع ضمیر از بین رفته ، چیزی موجود نیست . در اینجا ما توضیحی از خودمان می‌دهیم . یک وقت هست کسی اساسا در اصل‌ علیت منکر می‌شود که یک شی علت باشد و دیگری معلول ، و می‌گوید هر علتی‌ به همان اندازه که علت است معلول است و به همان اندازه که معلول است‌ علت است . اگر این حرف را بزنیم مساله زیربنا و روبنا از بین می‌رود به‌ جهت اینکه اصلا چرا ما یکی را می‌گوییم " زیربنا " و یکی را می‌گوییم [ (روبنا " ؟ می‌خواهیم یک سازمانی را نشان بدهیم ، می‌خواهیم بگوییم‌ همان‌طور که در یک ساختمان آن زیرسازی که در آن هست اساس است و باقی‌ دیگر را بر روی آن ساخته‌اند ، اگر آن متزلزل بشود ، اگر خرابی بر آن وارد بشود روبنا قهرا خراب می‌شود ولی اینچنین نیست که اگر روبنا خراب بشود زیربنا خراب بشود ، یعنی می‌خواهیم یکی را تابع و یکی را متبوع بگیریم ، یکی را فرع و یکی را اصل بگیریم ، در مفهوم " زیربنا " و " روبنا) ] نیز اصل بودن و فرع بودن هست . در علت و معلول ، علت اصل است و معلول‌ فرع . اگر برای