فلسفه تاریخ 2
 
٦ ص
٧ ص
٨ ص
٩ ص
١٠ ص
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص
١٩١ ص
١٩٢ ص
١٩٣ ص
١٩٤ ص
١٩٥ ص
١٩٦ ص
١٩٧ ص
١٩٨ ص
١٩٩ ص
٢٠٠ ص
٢٠١ ص
٢٠٢ ص
٢٠٣ ص
٢٠٤ ص
٢٠٥ ص
٢٠٦ ص
٢٠٧ ص
٢٠٨ ص
٢٠٩ ص
٢١٠ ص
٢١١ ص
٢١٢ ص
٢١٣ ص
٢١٤ ص
٢١٥ ص
٢١٦ ص
٢١٧ ص
٢١٨ ص
٢١٩ ص
٢٢٠ ص
٢٢١ ص
٢٢٢ ص
٢٢٣ ص
٢٢٤ ص
٢٢٥ ص
٢٢٦ ص
٢٢٧ ص
٢٢٨ ص
٢٢٩ ص
٢٣٠ ص
٢٣١ ص
٢٣٢ ص
٢٣٣ ص
٢٣٤ ص

فلسفه تاریخ 2 - مطهری، مرتضی - الصفحة ١٢٠

بیرون از وجود خودش جستجو می‌کند . آن انسان آرمانی یعنی انسان آرزویی‌ همان خداست . پس در واقع آنچه خود داشت از بیگانه تمنا کرد یعنی از بیرون تمنا و جستجو کرد . به عقیده فویرباخ از اینجا فکر خدا پیدا شد . بعد وقتی که منبع این نیکیها و خوبیها و فضیلتها را در بیرون از خودش‌ پنداشت و فرض کرد - به قول نویسنده - در یک آسمان آرمانی آن را بیرون‌ افکند . آن وقت به همین قناعت نمی‌کند که آن را به صورت یک فکر قبول‌ کرده باشد . می‌گوید اگر همین مقدار بود یک نیم‌مصیبتی بیشتر نبود . مصیبت آن وقت کامل می‌شود که بعد در مقام عمل شروع می‌کند در مقابل همان‌ موجودی که او را از خود بیرون افکنده و فرض کرده ، اظهار اطاعت و فرمانبری می‌کند ، اظهار تسلیم می‌کند ، اظهار خضوع می‌کند ، پرستش می‌کند و تسلیم او می‌شود . در واقع شخصیت خودش را از دست می‌دهد . آن وقت دیگر این [ انسان ] به خودش تعلق ندارد ، به او تعلق دارد ، یعنی [ این امر ] منشا از خود بیگانگی می‌شود . البته - قبلا هم عرض کردیم - این کلمه " از خود بیگانگی " را برای‌ اولین بار هگل مطرح کرده است ولی نه در این مورد . فویر باخ برای اولین‌ بار آمد این حرف را زد که دین منشا از خود بیگانگی است (به همین بیانی‌ که عرض کردم) و معانی و مفاهیم دینی منشا ازخود بیگانگی هستند. دین منشا ازخود بیگانگی می‌شود و انسان را از فضیلتهای خودش و هر چه دارد تهی‌ می‌کند و انسان می‌خواهد تمام اینها را به ماورا و غیر خودش نسبت بدهد و آنچه که در خودش هست همه را بدی می‌بیند و آنچه که در غیر هست همه را نیکی می‌بیند . این " ازخودبیگانگی " است . این از آن حرفهایی است که‌ خیلی دنیا را تحت تاثیر قرار داده است . حتی بسیاری از دیندارها که‌ همیشه وقتی در این گونه موقعیتها قرار می‌گیرند چون راه حل مشکل را نمی‌دانند تسلیم می‌شوند ، می‌گویند اصلا در عبادت هم آدم نباید حالت خضوع‌ و تسلیم به خودش بگیرد و مرتب اظهار عجز و لابه کند ، نه ، انسان باید وقتی که دعا هم می‌کند با مشت گره کرده دعا کند(خنده حضار)برای این که‌ اگر غیر این باشد از خود بیگانه شده است . از این چرت و پرت ها می‌بافند و به همدیگر می‌گویند . (این سخنان نتیجه ریشه یافتن این مزخرفاتی‌ است که اینها می‌گویند . )من شنیده‌ام ، گاهی این حرفها را می‌زنند که اصلا در حال دعا هم آدم نباید آن‌قدر حالت ذلت و انکسار و بدبختی و فلاکت به‌ خود بگیرد ، انسان شخصیتش را در مقابل خدا هم باید حفظ کند و الا از