فلسفه تاریخ 2
 
٦ ص
٧ ص
٨ ص
٩ ص
١٠ ص
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص
١٩١ ص
١٩٢ ص
١٩٣ ص
١٩٤ ص
١٩٥ ص
١٩٦ ص
١٩٧ ص
١٩٨ ص
١٩٩ ص
٢٠٠ ص
٢٠١ ص
٢٠٢ ص
٢٠٣ ص
٢٠٤ ص
٢٠٥ ص
٢٠٦ ص
٢٠٧ ص
٢٠٨ ص
٢٠٩ ص
٢١٠ ص
٢١١ ص
٢١٢ ص
٢١٣ ص
٢١٤ ص
٢١٥ ص
٢١٦ ص
٢١٧ ص
٢١٨ ص
٢١٩ ص
٢٢٠ ص
٢٢١ ص
٢٢٢ ص
٢٢٣ ص
٢٢٤ ص
٢٢٥ ص
٢٢٦ ص
٢٢٧ ص
٢٢٨ ص
٢٢٩ ص
٢٣٠ ص
٢٣١ ص
٢٣٢ ص
٢٣٣ ص
٢٣٤ ص

فلسفه تاریخ 2 - مطهری، مرتضی - الصفحة ٦٥

صرفا با اندیشه محض سروکار دارند ، [ انسان را از عمل باز می‌دارند . ] مثلا اینها بیشتر ، حرفشان ناظر به منطق ارسطوست که به فرض درست بودن - که اینها به درست بودنش هم اعتراف ندارند - فقط به انسان می‌آموزد که‌ چگونه باید اندیشید ، درست اندیشید به معنای اینکه درست نتیجه‌گیری کرد . تازه مثل این می‌شود(این مثال را من ذکر می‌کنم)که یک علمی در دنیا باشد که به ما فن معما و جدول حل کردن را بیاموزد که جدولهای روزنامه را چگونه‌ حل کنیم . ممکن است فن درستی هم باشد ، یعنی قواعد و قوانین طرح جدول‌ کردن و نیز قانون پیداکردن نزدیکترین راهها برای حل جدولها و معماها را به ما بیاموزد ، این علم نوعی اندیشیدن را به ما آموخته است ، اما هیچ‌ به عمل ارتباط ندارد ، یعنی فن عمل کردن را به ما نیاموخته است . می‌خواهند بگویند ولی این منطق فن عمل کردن را هم - که مقصود عمل‌ اجتماعی است - به ما می‌آموزد ، و نه تنها فن عمل را به ما می‌آموزد ، خود به خود مشوق و ترغیب کننده ما به عمل است . مثل علم اقتصاد . اگر علم‌ اقتصاد و علم زندگی را به کسی بیاموزند ، وقتی انسان درست بفهمد که راه‌ پول جمع کردن مثلا این است ، یعنی کلید به دست آوردن یک مقصد اقتصادی‌ را به دست انسان بدهد ، این علم ترغیب کننده انسان است، چون چیزی است‌ مربوط به زندگی انسان . اگر راه بالا رفتن از مدارج ترقیات اجتماعی را ، مثلا پله‌های سیاسی را طی کردن ، به یک نفر بیاموزند که اگر می‌خواهی در مراحل اجتماعی در این جامعه ترقی کنی ، پستت بالا برود و مثلا وزیر یا نخست‌وزیر بشوی راهش این است ، چگونه این علم و دانش او را تشویق و ترغیب به این کار می‌کند ؟ اینها می‌گویند دیالکتیک [ هم ] راه عمل را به‌ انسان می‌آموزد ، اولا انسان را تشویق به عمل می‌کند ، چون راه موفقیت را نشان می‌دهد ، و ثانیا راهش را که مبارزات اجتماعی است و از طریق تضاد است [ مشخص می‌کند ] و [ اینکه ] این تضادها چگونه است و مثلا فلان وضع‌ اجتماعی به دنبال خودش چه وضعی را به وجود می‌آورد که آن وضع ضد خودش‌ هست و بعد آن وضع باز پشت‌سر خودش چه وضع دیگری به وجود می‌آورد . درست‌ مثل این است که چنانکه به کسی کار کردن ماشین را می‌آموزند ، دیالکتیک‌ به ما کار کردن ماشین اجتماع را می‌آموزد . ضمنا چون در اینجا نشان می‌دهد که اساس حرکتها تضاد است و تضاد یعنی مبارزه نیروها با یکدیگر ، پس‌ قهرا نقش مبارزه را روشن می‌کند . از این جهت است که افراد تشویق به‌ مبارزه می‌شوند برای اینکه حرکت این ماشین را