مردم بود و جزئیات طرز کشف و محکوم کردن و به مجازات رساندن ساحران در آن دیده می‌شود . . . ترس از جادوگران علت اصلی کشتن ایشان بود و خود این کشتن سبب زیاد شدن ترس می‌شد . در آن زمان یک بیماری روانی توده‌ای‌ پیدا شده بود که نظیر آن تا عصر منور حاضر دیده نشد . صورتمجلس بعضی از آن محاکمات به دقت ثبت شده و برای ما باقی مانده است . بازرسان عقیده‌ مردم بدی نبودند ، خود را لااقل از حد وسط مردم بهتر می‌پنداشتند . مگر نه‌ این است که لاینقطع برای اعلای کلمه حق و نام خدا می‌کوشیدند و کار می‌کردند ؟ ! نیکولا رمی بازرس عقیده " لورن " سبب آن شد که نهصد جادوگر را در ظرف مدت ١٥ سال ( ١٥٧٥ - ١٥٩٠ ) به آتش بسوزانند . وی مرد با وجدانی‌ بود ! و در آخر عمر از آن جهت که از کشتن چند کودک چشم پوشیده بود ، خود را گناهکار احساس می‌کرد : مگر کسی حق دارد از کشتن بچه افعی خودداری‌ کند ؟ ! اسقف ترز پتر بینزفلد فرمان مرگ ششهزار و پانصد نفر را صادر کرده بود " . آنگاه می‌نویسد : " هنگامی که بازرسان عقیده به ناحیه تازه‌ای در می‌آمدند ، اعلان می‌کردند که هر کس نسبت به ساحری مظنون است اطلاعات خود را بدهد . اگر کسی‌ اطلاعات خود را مخفی می‌کرد ، در معرض آن قرار می‌گرفت که وی را تبعید کنند و مبلغی به عنوان جریمه از وی بستانند . دادن اطلاع در این زمینه‌ عنوان تکلیف و وظیفه داشت و کسانی که خبر می‌دادند نامشان افشا نمی شد . اشخاص متهم را که ممکن بود در میان آنان کسانی بوده باشند که دشمنان‌ شخصی ، بی جهت در حق ایشان سعایت کرده‌اند از جرمی که به ایشان نسبت‌ داده شده