چیست ، طبعا نمودار این است که ما مدعی هستیم انسان بالطبع نمی بایست‌ گرایش مادی پیدا کند ، مادیگری یک جریان مخالف طبیعت و فطرت انسان‌ است و چون برخلاف اصل است ، باید به جستجوی علت آن پرداخت و از سببی‌ که آن را برخلاف اصل و قاعده به وجود آورده کاوش نمود . و به عبارت‌ ساده‌تر ، اعتقاد به خدا حکم سلامت را دارد و گرایش مادی حکم بیماری را . هیچ گاه از سر سلامت نباید پرسید ، زیرا سلامت بر طبق مسیر و جریان طبیعی‌ نظام خلقت است ، اما اگر دیدیم فردی یا جمعیتی بیمارند ، آنجا باید پرسید : چرا این افراد بیمار شدند ؟ چه موجباتی سبب بیماری آنها شده‌ است ؟ این نظر ما درست بر خلاف آن است که در کتب " تاریخ ادیان " معمولا اظهار نظر می‌کنند . نویسندگان آن کتب غالبا به دنبال این می‌گردند که چرا بشر گرایش دینی پیدا کرد ؟ از نظر ما گرایش دینی نیازی به پرسش ندارد . آن ، کشش فطرت است ، بلکه باید کاوش کرد که چرا بشر گرایش به بی‌ دینی پیدا کرد ؟ فعلا نمی‌خواهیم این بحث را دنبال کنیم که آیا دینی بودن‌ یک امر طبیعی است و بی دینی امری غیر طبیعی و یا برعکس است ؟ زیرا از نظر موضوع بحث اصلی ، ضرورتی نمی‌بینیم . البته این مطلب را باید توجه داشت که مقصود این نیست که چون گرایش‌ توحیدی یک گرایش فطری و طبیعی است ، آنگاه که در سطح تعقلات علمی و فلسفی طرح می‌شود هیچ گونه سؤالی به وجود نمی آورد . خیر ، مقصود این‌ نیست . این مسأله مانند هر مسأله دیگر هر چند مورد تأیید یک غریزه فطری‌ باشد ، آنگاه که در سطح تعقل طرح می‌شود ، طبعا سؤالات و اشکالات و شکوک‌ و شبهاتی برای