و " انسان بعد الدنیا " معتقد است ، دنیا را کشتزار جهانی دیگر معرفی‌ می‌کند ، دغدغه " نامه سیاه " دارد و تن را غباری می‌داند که " حجاب‌ چهره جانش " شده است .

سالها دل طلب جام جم از ما می‌کرد

آنچه خود داشت زبیگانه تمنا می‌کرد

گوهری کز صدف کون و مکان بیرون است

طلب از گمشدگان لب دریا می‌کرد

گوهر جام جم از کان جهانی دگر است

تو تمنا زگل کوزه گران می‌داری

که ای بلند نظر پادشاه سدره نشین نشیمن تو نه این کنج محنت آباد است کاروان رفت و تو در خواب و بیابان در پیش وه که بس بی خبر از غلغل چندین جرسی

بال بگشا و صفیر از شجر طوبی زن

حیف باشد چو تو مرغی که اسیر قفسی

خیال حوصله بحر می‌پزد هیهات

چه هاست در سر این نقطه محال اندیش

حجاب چهره جان می‌شود غبار تنم

خوشا دمی که از این چهره پرده برفکنم

چنین قفس نه سزای چومن خوش الحانی است روم به روضه رضوان که مرغ‌ آن چمنم