یابد و همه را در قبضه خویش قرار دهد ، هنگامی که پیدا می‌شود ، زنجیروار یک عده اندیشه‌های دیگری را به دنبال خویش می‌آورد و خط مشی انسان را عوض می‌کند . عینا داستان کودک مکتبی است که هر چه استاد می‌گفت بگو " الف " ، نمی گفت . پس از آنکه اصرار بسیار کردند که " الف " گفتن‌ برای تو چه ضرری دارد ؟ جواب داد که اگر " الف " بگویم ، به آن ختم‌ نمی شود ، پس از آن باید بگویم " ب " و بالاخره سلسله درازی خواهد داشت . من از اول ، " الف " نمی گویم که تا به آخر راحت باشم . سعدی می‌گوید :

دل گفت مرا علم لدنی هوس است

تعلیمم کن اگر ترا دسترس است

گفتم که ( الف ) گفت : دگر ؟ گفتم : هیچ در خانه اگر کس است یک‌ حرف بس است مسأله خدا عینا همان " الف " مکتبی است که انسان وقتی گفت ، بلافاصله بعدش باید بگوید " ب " و به ترتیب سایر الفبای معرفت به‌ دنبال آن . انسان وقتی خدا را پذیرفت باید بپذیرد که خدا عالم السر و الخفیات است ، قادر مطلق است ، حکیم علی الاطلاق است ، عبث و بیهوده‌ در کار او وجود ندارد ، پس ، از خلقت انسان نیز هدف و غرضی در کار است و بیهوده نیست . قهرا این فکر به دنبال می‌آید : آیا زندگی انسان به‌ همین حیات و زندگی محدود است و یا اینکه انسان تکلیف و وظیفه دیگری‌ دارد ؟ آیا آن که انسان را آفریده است ، وظیفه‌ای را هم به عهده او گذاشته است یا اینکه نگذاشته