فلاماریون از اگوست کنت که پایه گذار " پوزیتیویسم " است و به‌ اصطلاح " اصالة العلمی " است ، مطلبی نقل می‌کند که دورنمای خوبی است‌ برای نشان دادن اینکه تصویری که دانشمندانی مانند اگوست کنت در محیط کلیسایی آن روز از خدا داشته‌اند ، چگونه تصویری بوده است . فلاماریون‌ می‌گوید آگوست کنت گفته است : " علم ، پدر طبیعت و کائنات را از شغل‌ خود منفصل [ کرد ] و او را به محل انزوا سوق داد و در حالی که از خدمات‌ موقت او اظهار قدردانی کرد ، او را تا سرحد عظمتش هدایت نمود " . مقصودش این است که قبلا هر حادثه‌ای در جهان پیدا می‌شد ، با استناد به‌ خدا تعلیل می‌شد . مثلا کسی تب می‌کرد و این پرسش به وجود می‌آمد که چرا تب کرده است ؟ تب از کجا پیدا شد ؟ جواب این بود که خدا تب را آورده‌ . مفهوم عمومی از این جمله این نبود که گرداننده چرخ کائنات خداست و اینکه می‌گوییم خدا تب را آورد یعنی خداوند گرداننده اصلی و کلی جهان‌ است ، بلکه مفهوم این جمله این بود که خدا مانند موجود مرموزی و مانند جادوگری که جادو می‌کند ، یکمرتبه تصمیم گرفت بدون مقدمه تب بیافریند و آفرید . بعد علم آمد علت آن را کشف کرد ، دیدند تب را خدا نیاورده‌ است بلکه فلان نوع میکرب موجب تب شده است . در اینجا خدا یک قدم‌ عقب نشینی کرد . بعد خداشناس مجبور بود بگوید بحث را به میکرب منتقل‌ می‌کنیم . میکرب را کی آورد ؟ علم علت میکرب را هم کشف کرد که در چه‌ شرایطی میکرب به وجود