علل گرایش به مادیگری - مطهری، مرتضی - الصفحة ١٨

این کیست که در یک غزل ، اول مطابق نظر شاعر نوپرداز ، فلسفه " خوش‌ باشی " را تبلیغ می‌کند و می‌گوید : صبا به تهنیت پیر میفروش آمد که موسم طرب و " عیش " و ناز و نوش آمد

هوا مسیح نفس گشت و باد نافه گشای

درخت سبز شد و مرغ در خروش آمد

تنور لاله چنان بر فروخت باد بهار که غنچه غرق عرق گشت و گل به جوش‌ آمد و بعد یکمرتبه زبان خودش را بر می‌گرداند و عیش و عشرت را به گونه‌ای‌ دیگر تعبیر می‌کند و می‌گوید : به گوش هوش نیوش از من و به " عشرت " کوش که این سخن سحر از هاتفم به گوش آمد زفکر ( تفرقه ) باز آی تا شوی ( مجموع ) به حکم آنکه چو شد ( اهرمن ) ، ( سروش ) آمد آخر چه ارتباطی است میان هاتف سحری و دستور عیش و عشرت ؟ ! چه‌ ارتباطی است میان عیش و عشرت و باز آمدن از فکر " تفرقه " و مجموعه‌ شدن خاطرات و تمرکز ذهن ؟ ! و چه ارتباطی است میان باز آمدن از " تفرقه " و " مجموع " شدن ، با رفتن اهرمن و آمدن سروش ؟ ! آیا اینها یک سلسله سخنان یاوه و بی ربط نیست ؟ اگر اینها را یاوه و بی ربط ندانیم پس با کشف بزرگ شاعر سترگ معاصر ( ! ) چه کنیم ؟ این کیست که از یک طرف رستاخیز را انکار می‌کند و از طرف دیگر " انسان " را به گونه‌ای دیگر می‌بیند ، دل را " جام جم " ، " گوهری که‌ از کان جهانی دگر " است ، قطره‌ای که " خیال حوصله بحر می‌پزد " ، " پادشاه سدره نشین " می‌خواند و به " انسان قبل الدنیا "