داشته است ، پس خلقت اشیاء مقرون به پیش بینی نبوده و چون مقرون به‌ پیش بینی نبوده پس خدایی نیست . بعلاوه اگر اشیاء با اراده و مشیت ازلی به وجود آمده باشند ، لازم است‌ آنا و دفعتا به وجود آیند ، زیرا اراده خداوند مطلق و بلامانع و غیر مشروط است . لازمه اراده مطلق و بلامانع و غیر مشروط این است که هر چیزی را که‌ بخواهد ، بدون یک لحظه فاصله به وجود آید . لهذا در کتب مذهبی آمده‌ است : " امر الهی چنان است که چون چیزی را بخواهد و بگوید باش ، بلافاصله آن چیز وجود می‌یابد " . پس اگر جهان و موجودات جهان به وسیله‌ اراده و مشیت الهی به وجود آمده باشند ، لازم می‌آید که جهان به هر شکل و هر وضعی که در نهایت امر باید موجود گردد ، از همان اول موجود گردد . نتیجه این دو بیان که یکی مربوط به علم ازلی بود و دیگری مربوط به‌ مشیت ازلی اینکه اگر خدایی در جهان باشد ، هم علم ازلی هست و هم مشیت‌ ازلی ، و مقتضای علم ازلی و همچنین مقتضای مشیت و اراده ازلی این است‌ که اشیاء دفعتا به وجود آمده باشند . پاسخ این است که نه نتیجه علم ازلی ، دفعی الوجود بودن اشیاء است و نه نتیجه اراده و مشیت ازلی ، و نه حتی الهیون جهان و یا کتب مذهبی این‌ مسأله را اینچنین طرح کرده‌اند . در کتب مذهبی آمده است که خداوند آسمانها را در شش روز آفرید . مراد از این روزها هر چه باشد ، خواه مراد شش دوره است و یا مراد شش روز ربوبی است که هر روزش برابر است با هزار سال و یا مراد شش روز معمولی یعنی معادل ١٤٤ ساعت است ، به هر حال از این جمله " تدریج " فهمیده می‌شود . هیچ گاه الهیون این مسأله را طرح نکرده‌اند