می دهد .
از طرف دیگر ، ما در جهانی زندگی می‌کنیم که همه چیز در آن جنبه موقتی‌ دارد ، همه چیز در جستجوی چیز دیگری است که ندارد ، همه چیز آنچه را دارد در وقت دیگر از دست می‌دهد . در جهانی زندگی می‌کنیم که همه چیز در آن در معرض فنا و زوال و تغییر و تحول است ، همه علامات فقر و نیاز و عاریتی بودن و عاریتی داشتن در جبین همه اجزایش نمودار است . پس چنین‌ جهانی نمی تواند علت نخستین و واجب الوجود باشد ، و این است استدلال‌ ابراهیمی که در قرآن کریم آمده است : " « و کذلک نری ابراهیم ملکوت السموات و الارض و لیکون من الموقنین‌ ٠ فلما جن علیه اللیل رأی کوکبا قال هذا ربی فلما افل قال لا احب الافلین‌ ٠ فلما رأی القمر بازغا قال هذا ربی فلما افل قال لئن لم یهدنی ربی لاکونن‌ من القوم الضالین ٠ فلما رأی الشمس بازغة قال هذا ربی هذا اکبر فلما افلت قال یا قوم انی بری‌ء مما تشرکون ٠ انی وجهت وجهی للذی فطر السموات و الارض حنیفا و ما انا من المشرکین »" [١] .
خلاصه استدلال این است که به سائقه فطرت و به حکم بدیهی عقل ، خود را مربوب و دست پرورده و مقهور می‌بیند و در جستجوی پروردگار و قاهر خود قرار می‌گیرد . ستاره و ماه و خورشید به

[١] انعام / ٧٥ - . ٧٩