بنشینم ، مرحوم " آقا میرزا مهدی شهیدی رضوی " مدرس فلسفه الهی در آن‌ حوزه بود . آن آرزو محقق نشد ، زیرا آن مرحوم در همان سالها ( ١٣٥٥ قمری‌ ) درگذشت . پس از مهاجرت به قم گمشده خود را در شخصیتی دیگر یافتم . همواره‌ مرحوم آقا میرزا مهدی را بعلاوه برخی از مزایای دیگر در این شخصیت می‌دیدم‌ ، فکر می‌کردم که روح تشنه‌ام از سرچشمه زلال این شخصیت سیراب خواهد شد . اگر چه در آغاز مهاجرت به قم هنوز از " مقدمات " فارغ نشده بودم و شایستگی ورود در " معقولات " را نداشتم ، اما درس اخلاقی که وسیله‌ شخصیت محبوبم در هر پنجشنبه و جمعه گفته می‌شد و در حقیقت درس معارف و سیر و سلوک بود نه اخلاق به مفهوم خشک علمی ، مرا سرمست می‌کرد . بدون‌ هیچ اغراق و مبالغه‌ای این درس مرا آنچنان به وجد می‌آورد که تا دوشنبه و سه شنبه هفته بعد خودم را شدیدا تحت تأثیر آن می‌یافتم . بخش مهمی از شخصیت فکری و روحی من در آن درس - و سپس در درسهای دیگری که در طی‌ دوازده سال از آن استاد الهی فرا گرفتم - انعقاد یافت و همواره خود را مدیون او دانسته و می‌دانم . راستی که او " روح قدسی الهی " بود . تحصیل رسمی علوم عقلی را از سال ٢٣ شمسی آغاز کردم . این میل را همیشه‌ در خود احساس می‌کردم که با منطق و اندیشه مادیین از نزدیک آشنا گردم و آراء و عقاید آنها را در کتب خودشان بخوانم . دقیقا یادم نیست ، شاید در سال ٢٥ بود که با برخی کتب مادیین که از طرف حزب توده ایران به‌ زبان فارسی منتشر می‌شد و یا به زبان عربی در مصر - مثلا - منتشر شده بود آشنا شدم . کتابهای دکتر تقی ارانی را هرچه می‌یافتم به دقت می‌خواندم و چون در آن وقت به علت آشنا نبودن با اصطلاحات فلسفی جدید فهم مطالب‌ آنها بر من دشوار بود ، مکرر می‌خواندم و یادداشت بر می‌داشتم و به کتب‌ مختلف مراجعه