در سومين آيه باز سخن از تزيين اعمال بد در نظر انسانها است؛ مى‌فرمايد: آيا كسى كه عمل بدش براى او تزيين شده و آن را خوب و زيبا مى‌بيند (همانند كسى است كه واقعيّتها را همان گونه كه هست مى‌بيند)؛

«افَمَنْ زُيِّنَ لَهُ سُوءُ عَمَلِهِ فَرَآهُ حَسَناً».

همان گونه كه در تفسير آيه قبل گفته شد: يكى از عوامل تزيين اعمال سوء، تكرار و خو گرفتن با آنها است، كه تدريجاً در برابر اين گونه اعمال بى‌تفاوت و سپس به آن علاقه مند مى‌شود، و كار خوبى مى‌پندارد و به آن افتخار مى‌كند.

جالب اين كه هنگامى كه قرآن اين سؤال را مطرح مى‌كند: «آيا كسى كه زشتى عملش، در نظرش تزيين شده و آن را زيبا مى‌بيند ...» نقطه مقابل آن را آشكارا ذكر نمى‌كند، گويا مى‌خواهد به شنونده مجال وسيعى بدهد كه امور مختلفى را كه مى‌تواند نقطه مقابل آن باشد در نظر خويش مجسّم كند و بيشتر بفهمد؛ مى‌خواهد بگويد آيا چنين كسى همانند افراد واقع بين است كه حق را حق و باطل را باطل مى‌بينند؟ آيا چنين كسى همانند پاكدلانى است كه هميشه به محاسبه نفس خويش مشغولند و از خو گرفتن به زشتيها دور مى‌مانند و ...؟ اين نكته نيز قابل ملاحظه است كه در ذيل اين آيه به پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله مى‌فرمايد: بر حال اينها تأسّف مخور و جان خود را به خطر نيفكن! خدا هر كس را بخواهد گمراه مى‌سازد، و هركس را بخواهد هدايت مى‌كند

(فَانَّ اللَّهَ يُضِلُّ مَنْ يَشاءُ وَ يَهْدِى مَنْ يَشاءُ فَلا تَذْهَبْ نَفْسُكَ عَلَيْهِمْ حَسَراتٍ انَّ اللَّهَ عَليمٌ بِما يَصْنَعُونَ)!

در واقع اين يك مجازات الهى است كه دامن كسانى را كه در انجام اعمال زشت، جسور هستند، مى‌گيرد و بايد به چنين سرنوشتى گرفتار شوند.

در تفسير «فى ظلال» آمده است: كسى كه خداوند هدايت و خير او را (به خاطر نيّت و اعمالش) مى‌خواهد، در قلبش حسّاسيّت و توجّه و حساب خاصّى در برابر اعمال سوء قرار مى‌دهد؛ چنين كسى از آزمايش و مجازات الهى، هرگز خود را در امان نمى‌بيند؛ و همچنين از دگرگونى قلب و از خطا و لغزش و نقصان و عجز؛ به همين دليل، دائماً حسابگرى مى‌كند؛ دائماً از شيطان برحذر است و هميشه در انتظار امدادهاى الهى است؛