«اذا رَأَيْتُمْ الْمُؤْمِنَ صَمُوتاً فَادْنُوا مِنْهُ فَانَّهُ يُلْقِى الْحِكْمَةَ وَ الْمُؤمِنُ قَليلُ الْكَلامِ كَثيرُ الْعَمَلِ وَ الْمُنافِقُ كَثيرُ الْكَلامِ قَليلُ الْعَمَلِ؛

هنگامى كه مؤمن را خاموش ببينيد به او نزديك شويد كه دانش و حكمت به شما القا مى‌كند، و مؤمن كمتر سخن مى‌گويد و بسيار عمل مى‌كند، و منافق بسيار سخن مى‌گويد و كمتر عمل مى‌كند.» [١]

٢- در حديث ديگرى در همين زمينه از امام صادق عليه السلام مى‌خوانيم كه فرمود:

«دَليلُ الْعاقِلِ التَّفَكُّرُ وَ دَليلُ التَّفَكُّرِ الصَمْتُ؛

نشانه عاقل فكر كردن و نشانه فكر كردن، سكوت نمودن است.» [٢]

٣- در حديث ديگرى از امام اميرالمؤمنين عليه السلام آمده است:

«اكْثِرْ صَمْتَكَ يَتَوفَّرْ فِكْرُكَ وَ يَسْتَنِر قَلْبُكَ وَ يَسلَمَ الْنَّاسُ مِنْ يَدِكَ؛

بسيار خاموشى برگزين تا فكرت زياد شود، و عقلت نورانى گردد، و مردم از دست (و زبان) تو سالم بمانند!» [٣]

از اين روايات بخوبى استفاده مى‌شود كه رابطه دقيق ميان بارور شدن فكر و انديشه، با سكوت وجود دارد؛ دليل آن هم روشن است، زيرا قسمت مهمّى از نيروهاى فكرى انسان در فضول كلام و سخنان بيهوده از ميان مى‌رود؛ هنگامى كه انسان سكوت را پيشه مى‌كند، اين نيروها متمركز مى‌گردد، و فكر و انديشه را به كار مى‌اندازد، و ابواب حكمت را به روى انسان مى‌گشايد؛ به همين دليل، مردم سخن گفتن بسيار را دليل كم عقلى مى‌شمرند و افراد كم عقل سخنان بيهوده بسيار مى‌گويند.

٤- از بعضى از روايات استفاده مى‌شود كه يكى از مهمترين عبادات سكوت است؛ از جمله، در مواعظ پيامبراكرم صلى الله عليه و آله به ابوذر مى‌خوانيم:

«ارْبَعٌ لايُصيبهُنَّ الَّا مُؤْمِنٌ، الصَّمْتُ وَ هُوَ اوَّلَ الْعِبادَةِ ...؛

چهار چيز است كه تنها نصيب مؤمن مى‌شود، نخست سكوت است كه سرآغاز عبادت مى‌باشد ...» [٤]

[١]. بحارالانوار، جلد ٧٥، صفحه ٣١٢

[٢]. همان مدرك، صفحه ٣٠٠

[٣]. ميزان الحكمه، جلد ٢، صفحه ١٦٦٧، شماره ١٠٨٢٥

[٤]. ميزان الحكمة، مادّه صمت، حديث ١٠٨٠٥