أبغِضْ مُبغِضَ آلِ مُحَمَّدٍ صلى الله عليه و آله و إنْ كانَ صَوّامَا قَوّامَا . [١] كينه توزِ خاندان محمّد صلى الله عليه و آله را دشمن بدار ، هر چند پيوسته ، روزه دار و شب زنده دار باشد . در اين عبارت از «زيارت جامعه» ، دشمنان اهل بيت عليهم السلام ، «جِبت» ، «طاغوت» و «شياطين» ، ناميده شده اند ، بدين معنا كه پيروى از دشمنان اهل بيت عليهم السلام ، در واقع ، عبادت جِبت و طاغوت ، و پيروى از شياطين انس و گونه اى بت پرستى است و پيروان اهل بيت عليهم السلام ، نه تنها از آنها ، بلكه از احزاب و گروه هاى وابسته به آنان كه در ستم به اهل بيت عليهم السلام و انكار حقوق آنان ، نقش داشته اند و كسانى كه از ولايت اهل بيت عليهم السلام سرپيچى كرده اند و ميراث سياسى آنان را ـ كه پيامبر صلى الله عليه و آله از جانب خداوند متعال به آنها واگذار كرده بود ـ ، غصب كردند ، اظهار برائت مى نمايند .

بيزارى از همه رهپويان انحراف

زائرِ بامعرفتِ اهل بيت عليهم السلام ، نه تنها از دشمنان آنان بيزارى مى جويد ؛ بلكه از همه كسانى كه راهى را غير از راه اهل بيت عليهم السلام براى زندگى انتخاب كرده اند ، هر چند دشمن اهل بيت عليهم السلام نباشند ، اظهارِ برائت مى كند و در زيارت خاندان رسالت ، خطاب به ايشان مى گويد : «من از همه كسانى كه به دليل ترديد در باره جايگاه شما ، از راه شما منحرف شدند ، و از هر كسى جز شما كه در موضوع رهبرى مورد اعتماد و اطاعت ، قرار گرفته [٢] و نيز از همه پيشوايانى كه پيروان خود را در واقع ، به سوى آتش دوزخ ، دعوت مى كنند ، بيزارى مى جويم» .

[١] الكافى ، ج ٢ ، ص ١٢٥ ، ح ٦ .[٢] مصباح الشريعة ، ص ٥٢٧ .[٣] الأمالى ، طوسى ، ص ٤٠٥ ، ح ٩٠٩ .[٤] اشاره است به آيه ١٦ سوره توبه : «أَمْ حَسِبْتُمْ أَن تُتْرَكُواْ وَلَمَّا يَعْلَمِ اللَّهُ الَّذِينَ جَـهَدُواْ مِنكُمْ وَلَمْ يَتَّخِذُواْ مِن دُونِ اللَّهِ وَلَا رَسُولِهِ وَلَا الْمُؤْمِنِينَ وَلِيجَةً وَاللَّهُ خَبِيرُ بِمَا تَعْمَلُونَ ؛ آيا پنداشته ايد كه به خود ، واگذاشته مى شويد و خداوند ، كسانى را كه از ميان شما جهاد كرده و غير از خدا و فرستاده او و مؤمنان ، مَحرم اسرارى نگرفته اند ، معلوم نمى دارد ؟ ! و خدا به آنچه انجام مى دهيد ، آگاه است» . «وليجه» ، در لغت به معناى مَحْرم راز است و مراد ، شخص بيگانه اى است كه مورد اعتماد ، قرار مى گيرد و در ميان قومى كه هم نژاد ايشان نيست ، داخل مى شود (لسان العرب ، ج ٢ ، ص ٤٠٠) . بنا بر اين ، بايسته است كه مؤمنان ، در انتخاب همراز ، هشيار باشند . امام حسن عسكرى عليه السلام ، مراد از «وليجه» را در آيه ياد شده ، كسى مى داند كه به ناحق ، جانشين «ولىّ امر» ، شده باشد (ر . ك : الكافى ، ج ١ ، ص ٥٠٨ ، ح ٩) .