أهْل : بنا بر مضاف اليه اين واژه ، معنايش متفاوت مى شود : خويشاوندان ، ايل و تبار ، پيروان ، وابستگان ، ويژگان . [١] الذِّكْر : ياد ، يادآورى ، يادكرد ، دعا به درگاه خدا . [٢]

شرح

توصيف امامان عليهم السلام با عنوان «أهل الذِّكر» ، به آيه «فَسْـئلُواْ أَهْلَ الذِّكْرِ إِن كُنتُمْ لَا تَعْلَمُون ؛ [٣] اگر خود نمى دانيد ، از اهل ذكر بپرسيد » ، اشاره دارد . پيش از بازكاوى تركيب «أهل الذّكر» ، معانى گوناگون «ذكر» در قرآن را بررسى مى نماييم .

معانىِ «ذكر» در قرآن

واژه ذكر ، در قرآن ، بارها تكرار شده است . برخى از معانى ذكر در قرآن ، چنين است : ١ . ياد . در شمارى از آيات قرآن ، معناى اصلى واژه ذكر ، يعنى ياد ، اراده شده است كه براى نمونه ، اين آيات را مى توان بر شمرد : «أَقِمِ الصَّلَوةَ لِذِكْرِى . [٤] نماز را براى يادكرد من ، بخوان» .

[١] «أهل الرجل : زوجه و أخصّ النّاس به» (العين ، ج ٤ ، ص ٨٩) .[٢] «ذكرت الشَّى ء ، خلاف نسيته . ثمّ حمل عليه الذِّكر بِاللّسان» (معجم مقاييس اللّغة ، ج ٢ ، ص ٣٥٨) . «كلّ قول يقال له ذكر» (مفردات ألفاظ القرآن ، ص ٣٢٨) .[٣] سوره نحل ، آيه ٤٣ .[٤] سوره طه ، آيه ١٤ .