حُجَج : جمع «حُجّة» ، به معناى برهان ، دليل ، راه پيروزى هنگام درگيرى [لفظى] . [١] أهْل : بنا بر مضافٌ اليه آن ، معنايش متفاوت مى شود : خويشاوندان ، ايل و تبار ، پيروان ، وابستگان ، ويژگان . [٢] الدُّنْيا : نقطه مقابل آخرت ، به معناى جهان ، سراى فانى ؛ اسمى براى كره زمين است كه ساكنانش آن را نسبت به سراى باقى ، به خود نزديك تر مى بينند . [٣] الآخِرَة : نقطه مقابل متقدّم ، به معناى پسين ، سراى باقى ، سراى جاويد پس از مرگ . [٤] الاُْولى : ضدّ پايان ، به معناى آغاز ، ابتداى هر چيزى ، نخستين ، پيشين . [٥] رَحْمَة : نرمش و رقّت دل ، بخشش ، دلسوزى . [٦] بركات : جمع «بَرَكة» ، به معناى رشد و فزونى ، گسترش ، ثبوت خير الهى ، تداوم خير و نيكى . [٧]

[١] «حُجَج : جمع الحجّة : البرهان و قيل : الحجّة ما دُفِعَ به الخصم» (لسان العرب ، ج ٢ ، ص ٢٢٨) .[٢] «أهل الرجل : زوجه و أخصّ النّاس به» (العين ، ج ٤ ، ص ٨٩ ) .[٣] «الدّنيا : نقيض الآخرة ... إسم لهذه الحياة لبعد الآخرة عنها» (لسان العرب ، ج ١٤ ، ص ٢٧٣) .[٤] «الآخرة : دار البقاء» (لسان العرب ، ج ٤ ، ص ١٤) .[٥] «الاُولى : مؤنث الأوّل والأوّل : المتقدّم و هو نقيض الآخر» (لسان العرب ، ج ١١ ، ص ٧١٦) .[٦] «الرحمة : المغفرة ، الرقّة والتعطُّف» (لسان العرب ، ج ١٢ ، ص ٢٣٠) .[٧] «بركات : جمع البركة : النّماء و الزيادة» ، (لسان العرب ، ج ١٠ ، ص ٣٩٥) .