نماز اهل بيت عليهم السلام ، به دليل اين كه از بالاترين مراتب معرفت خدا و محبّت او برخوردار بودند ، قابل مقايسه با نماز ديگران نيست . در حديثى آمده كه پيامبر خدا صلى الله عليه و آله در هنگام نماز ، آن چنان قلبش مى تپيد كه آواى سينه مباركش را به جوشش ديگ ، تشبيه كرده اند : كانَ إذا صَلّى سُمِعَ لِصَدرِهِ أزيزٌ كَأزيزِ المِرْجَلِ مِنَ الهَيبَةِ . [١] هر گاه نماز مى خواند ، از سينه اش آوايى از خوف ، همچون آواز جوشش ديگ ، شنيده مى شد . نماز امير مؤمنان عليه السلام نيز يادآور نماز پيامبر صلى الله عليه و آله بود [٢] و هرگاه براى نماز مى ايستاد ، زمانى كه آيه «وَجَّهْتُ وَجْهِىَ لِلَّذِى فَطَرَ السَّمَـوَ تِ وَالْأَرْضَ» [٣] را تلاوت مى فرمود، رنگش تغيير مى كرد، به گونه اى كه در چهره اش نمايان مى شد . [٤] او به نماز اوّل وقت ، آن چنان اهتمام داشت كه در ميانه جنگ صِفّين ، مرتّب به خورشيد نگاه مى كرد تا هنگام زوال خورشيد ، به نماز بِايستد : على عليه السلام در جنگ صِفّين ، مشغول جنگ و مبارزه بود و در همان حال، بين دو سپاه، مراقب خورشيد بود. ابن عبّاس گفت: اى امير مؤمنان ! اين كار ، چيست؟ فرمود: «منتظر زوال خورشيدم تا نماز به جاى آوريم» . ابن عبّاس گفت : آيا اكنون وقت نماز است؟! جنگ، فرصتى براى نماز ، باقى نگذاشته است. فرمود: «براى چه با آنان مى جنگيم؟! همانا ما براى نماز ، با آنان مى جنگيم» . [٥] على عليه السلام ، عاشق نماز بود و هنگام نماز ، مانند دل باخته اى كه رُخ معشوق را مى بيند ،

[١] الخصال ، ج ١ ، ص ٢٨٢ ؛ بحار الأنوار ، ج ٧٠ ، ص ٣٨١ ، ح ٣٠ .[٢] ر . ك : صحيح البخارى ، ج ١ ، ص ٢٧٢ ، ح ٧٥٣ .[٣] سوره انعام ، آيه ٧٩ .[٤] ر . ك : دانش نامه امير المؤمنين عليه السلام ، ج ٩ ، ص ٢٤٤ ، ح ٤٢٧٨ (به نقل از : تنبيه الغافلين ، ص ٥٣٩ ، ح ٨٧٢ ) .[٥] همان ، ج ٩ ، ص ٢٤٣ ، ح ٤٢٧٤ (به نقل از : إرشاد القلوب ، ص ٢١٧) .