مادّه «شفع» ، ٣١ بار در قرآن و در ٢٦ آيه ، آمده است. قرآن ، شفاعت را از آنِ خدا مى داند [١] و مى گويد : تنها شفاعت كسانى پذيرفته مى شود كه با اجازه خدا بوده و او از آنان ، خشنود باشد : «وَ لَا يَشْفَعُونَ إِلَا لِمَنِ ارْتَضَى . [٢] و جز براى كسى كه [خدا] رضايت دهد، شفاعت نمى كنند». «يَومَئِذٍ لَا تَنفَعُ الشَّفَـعَةُ إِلَا مَنْ أَذِنَ لَهُ الرَّحْمَـنُ وَ رَضِىَ لَهُ قَوْلًا . [٣] در آن روز (قيامت) ، شفاعتْ سود نمى بخشد، مگر براى كسى كه [خداى] رحمان ، اجازه دهد و سخنش را بپسندد ». در نگاه قرآنى ، شفاعتِ كسانى كه شرايط ويژه را ندارند، سودى ندارد و برخى گروه ها ، همچنان بى ياور مى مانند : «فَمَا لَنَا مِن شَـفِعِينَ . [٤] در نتيجه ، شفاعتگرانى نداريم». «وَ لَا يُقْبَلُ مِنْهَا شَفَـعَةٌ . [٥] و از او ، شفاعتى پذيرفته نيست» .

شفاعت ، در نگاه اهل بيت عليهم السلام

اهل بيت عليهم السلام ، شفاعت در قرآن را تفسير كرده اند و شفاعت كنندگان، شرايط شفاعت

[١] سوره زمر ، آيه ٤٤ : «قُلْ للّه ِِ الشَفاعَةُ جَميعًا» .[٢] سوره انبيا ، آيه ٢٨ .[٣] سوره طه ، آيه ١٠٩.[٤] سوره شعرا ، آيه ١٠٠.[٥] سوره بقره ، آيه ٤٨.