در عبارت هاى پيشين ، زائر اهل بيت عليهم السلام ، با اشاره به ويژگى هاى مختلفِ خاندان رسالت ، در محضر ايشان ، معرفت خود را نسبت به جايگاه سياسى ، اجتماعى و مقام معنوى آنان ، ابراز داشت ؛ امّا در اين بخش ، پس از نهايت ابراز محبّت به آنان با جمله «بأبى أنْتُم وَ اُمّى وَ أهْلى وَ مالى وَ اُسْرَتى ، پدر و مادر و خانواده و مال و تبارم ، فدايتان باد !» [٤] ، خداوند متعال و اهل بيت عليهم السلام را بر ايمان به آنچه درباره اهل بيت اظهار كرده گواه مى گيرد :

[١] «السِّلْم : الصلح» (لسان العرب ، ج ١٢ ، ص ٢٩٢) .[٢] «الحرب : نقيض السلم» (العين ، ج ٣ ، ص ٢١٣) .[٣] «حقّقت الأمر أحقّه : إذا تيقنته و جعلته ثابتا لازما» (مجمع البحرين ، ج ٥ ، ص ١٤٩) .[٤] برخى اين عبارت را همان ادب فارسى مى دانند كه زائر ، به گونه اى احترام خويش را نشان مى دهد و به اهل بيت عليهم السلام عرضه مى دارد كه: «فدايتان شوم ! » ؛ امّا به نظر مى رسد كه اين عبارت ، برتر از تعارفِ مرسوم باشد و شيعه اهل بيت عليهم السلام ، با تمامِ جان خود ، اصرار مى ورزد كه در راه آنان ، همه هستى خويش را ببازد و از مهم ترين اصل و اساس خود ، يعنى پدر و مادر ، آغاز مى كند تا نشان دهد كه خاندان وحى ، در نزد او ، بسى ارزشمندتر از خانواده و ثروتِ او هستند . باورى چنين ، نشانه ايمانِ حقيقى است : «قُلْ إِن كَانَ ءَابَآؤُكُمْ وَأَبْنَآؤُكُمْ وَإِخْوَ نُكُمْ وَأَزْوَ جُكُمْ وَعَشِيرَتُكُمْ وَأَمْوَ لٌ اقْتَرَفْتُمُوهَا وَتِجَـرَةٌ تَخْشَوْنَ كَسَادَهَا وَمَسَـكِنُ تَرْضَوْنَهَا أَحَبَّ إِلَيْكُم مِّنَ اللَّهِ وَرَسُولِهِ وَجِهَادٍ فِى سَبِيلِهِ فَتَرَبَّصُواْ حَتَّى يَأْتِىَ اللَّهُ بِأَمْرِهِ . بگو : اگر پدرانتان و فرزندانتان و برادرانتان و همسرانتان و خويشاوندانتان و مال هايى كه به دست آورده ايد و بازرگانى اى كه از ناروايى و بى رونقى آن مى ترسيد و خانه هايى كه به آن ها دل خوشيد ، در نزد شما از خدا و پيامبرِ او و جهاد در راه او دوست داشتنى ترند ، پس منتظر باشيد تا خداوند ، فرمان خويش (عذاب يا نصرت ) را بياورد» (سوره توبه ، آيه ٢٤) . {/Q}