در اين عبارت ، به يكى ديگر از برجسته ترين ويژگى هاى اخلاقى اهل بيت عليهم السلام ، يعنى صبر و پايدارى در برابر مصائب و سختى ها ، اشاره شده است . در واقع ، پايدارى در راه رسيدن به هدف و شكيبايى در مواجهه با دشوارى هاى زندگى ، اصلى ترين شرط امامت و رهبرى است . قرآن كريم ، تصريح مى فرمايد : «وَ جَعَلْنَا مِنْهُمْ أَئِمَّةً يَهْدُونَ بِأَمْرِنَا لَمَّا صَبَرُواْ وَ كَانُواْ بِـئايَـتِنَا يُوقِنُونَ . [٤] و از آنان ، پيشوايانى را قرار داديم كه به فرمان ما ، راه را مى نمودند ، از آن رو كه شكيبايى ورزيدند و آيات ما را بى گمان ، باور داشتند » . صبر ، كيمياى خودسازى و سازندگى و مبدأ همه كمالات انسانى است : صد هزاران كيميا ، حق آفريد كيميايى همچو صبر ، آدم نديد .

[١] در بعضى از نسخ ، به جاى «فى حبّه»، «فى جنبه» آمده است كه به معناى «در مسير خدا» است. (ر . ك : كتاب من لا يحضره الفقيه ، ج ٢ ، ص ٦١٢) .[٢] «أصل الصبر : الحبس» (لسان العرب ، ج ٤ ، ص ٤٣٨) . «حبس النفس عند الجزع» (همان جا) .[٣] «أصاب الشى ء : وجده» (لسان العرب ، ج ١ ، ص ٥٣٦) .[٤] سوره سجده ، آيه ٢٤ .