تفسير قرآن ناطق - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٤٣٥

إرْضَ تَستَرِح ! [١] خشنود باش تا به آسايش ، دست يابى ! و بنا به روايتى ديگر ، ايشان ، گواراترين زندگى را از آنِ رضامندان مى داند و مى فرمايد: إنَّ أهْنَأَ النّاسِ عَيشَا مَن كَانَ بِما قَسَمَ اللّه ُ لَهُ راضِيا . [٢] گواراترين زندگى را كسى دارد كه به آنچه خدا قسمت او كرده ، خشنود باشد . در اين جهان ، حوادث و پيشامدهاى حتمى كه در اختيار آدمى نيستند ، براى همگان رُخ مى دهند ؛ امّا رفتار همه انسان ها در برابر آنها ، يكسان نيست: گروهى ، بى تاب مى شوند و پرخاشگرى مى كنند و گروهى ، به راحتى آن را تحمّل مى كنند و به زندگى عادى خويش ، ادامه مى دهند . از آن جا كه سرنوشت حتمى را نمى توان تغيير داد، آنانى كه بى تحمّل اند ، زيان هاى مادّى و معنوى بسيارى مى بينند و كسانى كه شكيبايند ، تنها در زيان هاى مادّى با آنانْ شريك اند و در آرامش درونى ، از آنان پيش اند و سريع تر به زندگى روزمرّه ، باز مى گردند : گر رود سر ، برنگردد سرنوشت اين سخن ، با آب زر بايد نوشت سرنوشت ما به دستِ ديگرى است خوش نويس است و نخواهد بد نوشت . بر پايه روايتى ، امام صادق عليه السلام ، جايگاه خوشى و اندوه را چنين ترسيم فرموده است : إنَّ اللّه َ بِعَدْلِهِ وَ قِسطِهِ جَعَلَ الرَّوْحَ وَ الرَّاحَةَ فِي اليَقينِ وَ الرِّضا وَ جَعَلَ الهَمَّ وَ الحُزْنَ فِي الشَّكِ وَ السَّخَطِ . [٣] خداوند ، با عدل و دادگرى ، خوشى و آسايش را در يقين و خشنودى ، و غم و اندوه را در شك و ناخشنودى قرار داد .