تفسير قرآن ناطق - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٤٩٦

مى فرمايد: لَم يُخلِ اللّه ُ سُبحانَهُ خَلقَهُ مِن نَبِىٍّ مُرسَلٍ أو كِتابٍ مُنزَلٍ أو حُجَّةٍ لازِمَةٍ أو مَحَجَّةٍ قائِمَةٍ . [١] خداوند سبحان ، هيچ گاه خلقش را از پيامبر فرستاده شده يا كتاب آسمانى يا حجّتى موجود يا راهى استوار ، خالى نگذارده است . بنا بر اين ، رحمتِ پيوسته بودن اهل بيت عليهم السلام ، مى تواند اشاره به اين آيه از قرآن باشد كه : «وَ لَقَدْ وَصَّلْنَا لَهُمُ الْقَوْلَ لَعَلَّهُمْ يَتَذَكَّرُونَ . [٢] و به راستى ، اين گفتار را براى آنان ، پى در پى [ و به هم پيوسته ] نازل ساختيم، اميد كه آنان ، پندپذير باشند ». تفسير تفصيلى اين آيه را بايد در كتاب هاى تفسير ، جستجو كرد ؛ امّا طبق روايتى ، امام صادق عليه السلام ، مرادِ اين آيه را امامان عليهم السلام مى داند و مى فرمايد : إمامٌ بَعدَ إمامٍ . [٣] [ منظور ، ] امامى پس از امامى است . اكنون ، عبارت «وَ الرَّحْمَة المَوصُولة» ، معناى نيكوترى مى يابد ؛ يعنى رحمت و لطف الهى ، به وسيله امام ، به مردم منتقل مى شود و با شهادت هر امامى، امامى ديگر از اهل بيت عليهم السلام ، واسطه رحمت خدا مى شود و وجود امام معصوم ، مايه رحمت است و در دوران غيبت نيز وجود امام زمان عليه السلام ، رحمت الهى را در باطن اين جهان مى گسترانَد .