السَّلام : سالم بودن ، بى عيب بودن ، صلح و دوستى ، دور بودن از آفات باطنى و ظاهرى ، دعا كردن براى سلامت . [١] أهْل : بنا بر مضافٌ إليه اين واژه ، معنايش متفاوت مى شود : خويشاوندان ، ايل و تبار ، پيروان ، وابستگان ، ويژگان . [٢] بَيْت : خانه ، خانواده . [٣] النُبُوَّة : رفعت ، برترى ، خبر دادن ، پيامبرى . [٤]

شرح

نخستين عبارت زيارت نورانى «جامعه كبيره» ، با سلام بر خاندان نبوّت ، آغاز مى شود و پس از آن ، با چهار سلام ديگر ، جايگاه امامت را بيان مى كند . برخى ، سلام زائر را ادبِ برخورد دانسته اند و گروهى ، آن را دعا مى دانند .

پيشينه «سلام»

انسان ، موجودى اجتماعى است و در هنگام ديدار با همنوعان خود ، آداب اجتماعى را رعايت مى كند ؛ امّا آداب برخورد در همه جوامع ، يكسان نيست . كلاه از سر

[١] «السَّلام بمعنى السَّلامة ، و قول النّاس : السَّلام عليكم ! أى السَّلامة من اللّه عليكم» (العين : ج ٧ ص ٢٦٥) . «السَّلام : العافية ، التحيَّة» (لسان العرب ، ج ١٢ ، ص ٢٨٩) .[٢] «أهل الرَّجل : زوجه و أخصّ النّاس به» (العين ، ج ٤ ، ص ٨٩) .[٣] «البيت : واحد البيوت التى تسكن» (مجمع البحرين ، ج ٢ ، ص ١٩٣) .[٤] «به اعتبار اشتقاق آن از «نبأ» ، يعنى كسى كه از جانب خدا خبر مى آورد و به اعتبار اشتقاق آن از «نَبوة» ، به معناى بلندى رتبه و منزلت او برساير آفريدگان است» (لسان العرب ، ج ١٥ ، ص ٣٠٢) .