كلمه «بذل» ، به معناى رها كردن نگهدارى از چيزى [٤] است ، و اين كار ، نشانه آن است كه نگهدارى از آن چيز ، براى انسان اهمّيتى ندارد . بدين سان ، مى توان گفت كه ميان «بذل» و «هِبِه» به معناى بخشش ، تفاوت ظريفى وجود دارد و بذل ، يك درجه از هبه يا بخشش ، بالاتر است . اگر كسى به شخصى ديگر ، چيزى داد و كار خود را مهم تلقّى نكرد ، «بذل» ناميده مى شود. واژه «مُبْتَذَل» ، به معناى پيشِ پا افتاده و بى ارزش نيز از همين ريشه است . امّا كسى كه چيزى را به كسى مى بخشد ، مى تواند آن را مهم تلقّى نمايد . به همين جهت ،

[١] «ترك صيانة الشى ء» (معجم مقاييس اللّغة ، ج ١ ، ص ٢١٦) «ضدّ المنع» (لسان العرب ، ج ١١ ، ص ٥٠) .[٢] «النفس : الروح الذى به حياة الجسد» (العين ، ج ٧ ، ص ٢٧٠) .[٣] «مرضاة للرحمن أي محلّ رضاه» (مجمع البحرين ، ج ١ ، ص ١٩٠) .[٤] معجم مقاييس اللّغة ، ج ١ ، ص ٢١٦ .