براى كسب محبّت خداوند است تا آن جا كه امام على عليه السلام ، در روايتى ، احسان را در كنار اطاعت خداوند ، فلسفه خلقت انسان مى داند : بِتَقوَى اللّه ِ اُمِرتُم وَ لِلْاءحسانِ وَ الطّاعَةِ خُلِقْتُم . [١] به پرواى از خدا ، فرمان يافته ايد و براى احسان و اطاعت ، آفريده شده ايد . و هر چه انسان به خلق خدا ، بويژه به محرومان ، بيشتر خدمت كند ، به دوستى خدا نزديك تر مى شود . در حديثى قدسى ، آمده است : يا أحمد! مَحَبَّتى مَحَبَّةُ الفُقَراءِ . [٢] اى احمد! دوستى من ، دوست داشتنِ تهى دستان است .

نشانه هاى كمالِ دوستى خدا

راه هاى پيش گفته براى رسيدن به دوستى خدا بود . اينك ، نشانه هاى كسانى را كه پلّه پلّه ، به خدا نزديك مى شوند و به مرحله كمالِ محبّت الهى مى رسند ، بازگو مى كنيم :

١ . دوستى خدا ، مبناى ساير محبّت هاست

نخستين نشانه كاملان در محبّت خدا ، سرشار بودن از محبّت اوست ، به گونه اى كه خدا را بيش و پيش از همه دوست دارند و به ديگران نيز بر اساس محبّت او ، عشق مى ورزند . حتّى محبّت آنها به پدر و مادر و زن و فرزند ، براى خداست ، بدين معنا كه دوستى خدا ، براى آنها مبنا و اساس ساير دوستى هاست . در زمان پيامبر صلى الله عليه و آله ، نوجوان بامعرفتى خدمت ايشان رسيد و با ديدن چهره پيامبر صلى الله عليه و آله لبخند زد و سلام كرد . پيامبر خدا به او فرمود : «جوان! مرا دوست دارى ؟» . گفت : به خدا سوگند ، آرى ، اى پيامبر خدا ! پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود : «مانند چشمانت ؟» . گفت : بيشتر .

[١] . الغارات ، ج ٢ ، ص ٧٢٨ ؛ بحار الأنوار ، ج ٣٢ ، ص ٣٥٦ ، ح ٣٣٧ .[٢] . إرشاد القلوب ، ص ٢٠١ .