ويژگى «ساسةَ الْعِبَاد ؛ سياست مداران جامعه» ، در شمارِ ويژگى هاى سِتُرگ اهل بيت عليهم السلام است . مهم ترين امتياز سياست مكتب امامان عليهم السلام ، اتّصال به منبع وحى است كه با سياست هاى رايج جهان ، تفاوتى اساسى دارد . رويارويى سياست علوى و اُمَوى در روزگار امام على عليه السلام ، تضادّ دو مكتب وحيانى و بشرى را مى نماياند . بازكاوى آن روزگار و تأمّل در اهداف و مبانى هر دو جريان ، رهيافتى به سياست هاى رايجِ امروزى است . از اين رو نگاهى مختصر به «سياست در دو مكتب اُمَوى و علوى» ، ضرور است . [٣]

سياست اُمَوى

سياست ، در مكتب اُموى ، عبارت است از «تشخيص هدف و به دست آوردن آن از هر راه ممكن» . سياست مداران جهان مادّى ، در گذشته و حال ، از واژه سياست ، گويا چيزى جز اين ، در نيافته اند . در واقع ، سياست در مكتب اُموى ، همان معناى رايج در

[١] «ساس الأمر سياسة : قام به» (لسان العرب ، ج ٦ ، ص ١٠٨) .[٢] «العبد : الإنسان ، حرّا كان أو رقيقا» (لسان العرب ، ج ٣ ، ص ٢٧٠) .[٣] مطالب اين قسمت ، برگرفته از كتاب سياست نامه امام على عليه السلام (ص ٢٤ ـ ٢٧) ، «مبانى سياست اموى و علوى» است .