ميزان الحكمه - المحمدي الري شهري، الشيخ محمد - الصفحة ٤٩٧

٤١٤٣

إيذاءُ الوالِدَينِ

الكتاب :

وَ قَضَى رَبُّكَ أَلاَّ تَعْبُدُوا إِلاَّ إِيَّاهُ وَ بِالْوَالِدَيْنِ إِحْسَانا إِمَّا يَبْلُغَنَّ عِنْدَكَ الْكِبَرَ أَحَدُهُمَا أَوْ كِلاَهُمَا فَلاَ تَقُلْ لَهُمَا أُفٍّ وَ لاَ تَنْهَرْهُمَا وَ قُلْ لَهُمَا قَوْلاً كَرِيما» . [١]

الحديث :

٢٢٦٧٤.رسولُ اللّه ِ صلى الله عليه و آله : مِن الكَبائرِ شَتمُ الرّجُلِ والِدَيهِ ، يسبُّ الرّجُلُ أبا الرّجُلِ فيسبُّ أباهُ ، و يسبُّ اُمَّهُ فيسبُّ اُمَّهُ . [٢]

٢٢٦٧٥.الإمامُ الباقرُ عليه السلام : إنّ أبي نَظَرَ إلى رجُلٍ و مَعَهُ ابنُهُ يَمشي و الابنُ مُتَّكِئٌ على ذِراعِ الأبِ ، قالَ : فما كَلَّمَهُ أبي عليه السلام مَقتا لَهُ حتّى فارَقَ الدُّنيا . [٣]

٢٢٦٧٦.عنه عليه السلام ـ في قولِهِ تعالى: «فَلا تَقُلْ لَهُما اُفٍّ»: هُو أدنَى الأذى حَرَّمَ اللّه ُ فما فَوقَهُ . [٤]

٤١٤٣

آزردن پدر و مادر

قرآن:

«و پروردگارت مقرّر كرد كه جز او را مپرستيد و به پدر و مادر احسان كنيد. اگر يكى از آن دو يا هر دو، در كنار تو به سالمندى رسيدند، به آنها [حتى ]افّ مگو و به آنان پرخاش مكن و با ايشان به شايستگى سخن گوى».

حديث :

٢٢٦٧٤.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : از گناهان كبيره است كه انسان پدر و مادر خود را دشنام دهد، [به اين صورت كه ]انسان پدر كسى را دشنام دهد و او هم متقابلاً پدر وى را دشنام دهد، يا مادر كسى را دشنام دهد و در نتيجه آن شخص هم مادر وى را دشنام گويد.

٢٢٦٧٥.امام باقر عليه السلام : پدرم مردى را ديد كه با پسرش راه مى رفت و پسر به دست پدرش تكيه داده بود. پدرم عليه السلام از آن پسر چندان ناراحت شد، كه تا زنده بود با او سخن نگفت.

٢٢٦٧٦.امام باقر عليه السلام ـ در تفسير آيه «و به آن دو اُفّ مگو» ـفرمود : اين كمترين آزردن است كه خداوند آن را و هرچه را بالاتر از آن است حرام كرد.