٢٢٤٢٨.عنه صلى الله عليه و آله ـ في وصِيَّتِهِ لأبي ذرٍّ ـ: يا أبا ذرٍّ، لا يكونُ الرّجُلُ مِن المُتَّقينَ حتّى يُحاسِبَ نَفسَهُ أشَدَّ مِن مُحاسَبَةِ الشَّريكِ لِشَريكِهِ ، فيَعلَمَ مِن أينَ مَطعَمُهُ ، و مِن أينَ مَشرَبُهُ ، و مِن أينَ مَلبَسُهُ ؟ أ مِن حِلٍّ ذلكَ ، أم مِن حَرامٍ ؟ [٣]

٢٢٤٢٩.عنه صلى الله عليه و آله : لِكُلِّ شيءٍ مَعدِنٌ ، و مَعدِنُ التَّقوى قُلوبُ العارِفينَ . [٤]

٢٢٤٣٠.الإمامُ عليٌّ عليه السلام : التَّقوى ثَمَرَةُ الدِّينِ ، و أمارَةُ اليَقينِ . [٥]

٢٢٤٣١.عنه عليه السلام ـ إنّهُ كانَ يَدعو كَثيرا ـ: أصبَحتُ عَبدا مَملوكا ظالِما لِنَفسي ، لَكَ الحُجَّةُ علَيَّ و لا حُجَّةَ لِي ، و لا أستَطيعُ أن آخُذَ إلاّ ما أعطَيتَني ، و لا أتَّقِي إلاّ ما وَقَيتَني . [٦]

حديث :

٢٢٤٢٦.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : بنده به مرتبه پرهيزگاران نرسد مگر آنگاه كه آنچه را بلا مانع است به خاطر ترس از افتادن در آنچه اشكال دارد، رها كند.

٢٢٤٢٧.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : پرهيزگاران كسانى هستند كه از ترس افتادن در شبهه، از آنچه جاى پرهيز ندارد پرهيز كنند و از خدا پروا نمايند.

٢٢٤٢٨.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله ـ در سفارش خود به ابوذر ـفرمود : اى ابوذر! آدمى از پرهيزگاران نباشد، مگر آنگاه كه حسابرسى او از نفْسش سخت تر از حساب كشيدن شريك از شريكش باشد و بداند كه از كجا مى خورد، از كجا مى آشامد و از كجا مى پوشد، آيا اينها از راه حلال است يا از حرام؟

٢٢٤٢٩.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : هر چيزى معدنى دارد و معدن تقوا، دل هاى خداشناسان است.

٢٢٤٣٠.امام على عليه السلام : تقوا، ثمره دين است و نشانه يقين.

٢٢٤٣١.امام على عليه السلام ـ در اين دعا كه آن را بسيار مى خواند ـمى گفت : [خدايا!] من بنده اى زرخريد و ستمكار بر خويش هستم، تو بر من حجّت و برهان دارى و مرا بر تو هيچ حجّتى نيست و چيزى را نتوانم به دست آورد، مگر آنچه را كه تو به من دهى و از چيزى نتوانم پرهيز كرد و خود را نگه نتوانم داشت، مگر اينكه تو مرا نگه دارى.

[١] كنز العمّال : ٥٦٤٢.[٢] تنبيه الخواطر : ٢/٦٢.[٣] كنز العمّال : ٨٥٠١.[٤] كنز العمّال : ٥٦٣٨.[٥] غرر الحكم : ١٧١٤.[٦] نهج البلاغة : الخطبة ٢١٥.