٢١٧٩٥.الإمامُ الباقرُ عليه السلام : قَضى أميرُ المؤمنينَ عليه السلام في رجُلٍ تُوُفِّيَ و أوصى بمالِهِ كُلِّهِ أو أكثَرِهِ ، فقالَ لَهُ : الوَصيَّةُ تُرَدُّ إلَى المَعروفِ غَيرِ المُنكَرِ ، فمَن ظَلَمَ نَفسَهُ و أتى في وَصيَّتِهِ المُنكَرَ و الحَيفَ فإنّها تُرَدُّ إلَى المَعروفِ ، و يُترَكُ لأهلِ المِيراثِ مِيراثُهُم . [٥]

٤٠٢٧

نهى از ضرر زدن و ظلم و حق كشى در وصيّت

٢١٧٩١.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : ضرر زدن [به وارث ]در وصيّت، از گناهان كبيره است.

٢١٧٩٢.امام على عليه السلام : از نظر من تفاوتى ندارد كه [در وصيّت، ]فرزندانم را متضرّر كنم، يا آن مال را از آنان بدزدم.

٢١٧٩٣.امام على عليه السلام : هر كس وصيّت كند و [در وصيّت خود] ستم نكند و [به وارث ]زيان وارد نياورد، مانند كسى است كه آن [مال مورد وصيّت ]را در زمان حيات خود صدقه داده باشد.

٢١٧٩٤.امام على عليه السلام : ستم و حق كشى در وصيّت، از گناهان كبيره است.

٢١٧٩٥.امام باقر عليه السلام : امير المؤمنين عليه السلام درباره مردى كه مرده و نسبت به همه مال خود يا بيشتر آن وصيّت كرده بود اين گونه قضاوت فرمود كه وصيّت، به مقدار معروف (يك سوم كه در شرع آمده است) برگردانده شود. پس هر كه به خود ستم كند و در وصيّتش مرتكب خلاف و ظلم گردد، آن وصيّت به معروف برگردانده مى شود و ميراث وارثان به آنان وا گذار مى گردد.

[١] كنز العمّال : ٤٦٠٦٩.[٢] وسائل الشيعة : ١٣/٣٥٦/١.[٣] الكافي : ٧/٦٢/١٨.[٤] كتاب من لا يحضره الفقيه : ٤/١٨٤/٥٤٢٠.[٥] وسائل الشيعة : ١٣/٣٥٨/١.