٢١٢٥٣.عنه عليه السلام ـ في الخُطبَةِ الشِّقشِقيَّةِ ـ: و طَفِقتُ أرتَئي بَينَ أن أصُولَ بِيَدٍ جَذّاءَ ، أو أصبِرَ على طِخيَةٍ عَمياءَ ، يَهرَمُ فيها الكَبيرُ ، و يَشِيبُ فيها الصَّغيرُ ، وَ يكدَحُ فيها مُؤمنٌ حتّى يَلقى رَبَّهُ !... . [٢]

٢١٢٥٤.عنه عليه السلام : فبَعَثَ فيهِم رُسُلَهُ ، و واتَرَ إلَيهِم أنبياءَهُ ، لِيَستأدُوهُم مِيثاقَ فِطرَتِهِ ... و يُرُوهُم آياتِ المَقدِرَةِ : مِن سَقفٍ فَوقَهُم مَرفوعٍ ، و مِهادٍ تَحتَهُم مَوضوعٍ ، و مَعايِشَ تُحيِيهِم ، و آجالٍ تُفنيهِم ، و أوصابٍ [٣] تُهرِمُهُم . [٤]

٢١٢٥٥.الإمامُ الصّادقُ عليه السلام : أربَعَةٌ تُهرِمُ قَبلَ أوانِ الهَرَمِ: أكلُ القَديدِ ، و القُعودُ علَى النَّداوَةِ ، و الصُّعودُ في الدَّرَجِ ، و مُجامَعَةُ العَجوزِ . [٥]

(انظر) عنوان ١١٢ «الحزن».

٢١٢٥٢.امام على عليه السلام : اندوه، بدن را آب مى كند.

٢١٢٥٣.امام على عليه السلام ـ در خطبه شقشقيه ـفرمود: و با خود انديشيدم كه آيا با دستى بريده (بى يار و ياور) حمله كنم يا آنكه در برابر اين تيرگى كور [و گمراه كننده پس از رسول خدا صلى الله عليه و آله ] شكيبا بمانم؛ تيرگى اى كه بزرگسال در آن پير مى شود و خرد سال مويش سپيد مى گردد و مؤمن در آن چندان رنج مى برد تا به ديدار پروردگارش بشتابد!

٢١٢٥٤.امام على عليه السلام : آنگاه فرستادگان خود را در ميان آنان برانگيخت و پيامبرانش را پياپى سوى ايشان فرستاد، تا از آنان بخواهند پيمان الهى را كه در فطرتشان است به جاى آورند،... و نشانه هاى قدرت خدا را به ايشان نشان دهند: از آسمانى كه بر فراز سرشان بر افراشته شده است، تا زمينى كه زير پاهايشان نهاده شده و نعمت هايى كه زنده نگاهشان مى دارد و مرگ هايى كه نابودشان مى كند و گرفتارى ها و بيمارى هايى كه پيرشان مى گرداند.

٢١٢٥٥.امام صادق عليه السلام : چهار چيز است كه پيرى زودرس مى آورد: خوردن گوشت نمك سود، نشستن روى زمين نمناك، بالا رفتن از پلكان، و نزديكى كردن با پير زنان.

[١] غرر الحكم : ١٠٣٩.[٢] نهج البلاغة : الخطبة ٣.[٣] الوَصَبُ : دَوامُ الوجع و لزومه ، و قد يطلق الوصب على التعب (النهاية : ٥/١٩٠) .[٤] نهج البلاغة : الخطبة ١.[٥] تحف العقول : ٣١٧.