٢٢٢٤١.عنه عليه السلام : أيُّها النّاسُ ؛ إنّهُ مَنِ استَنصَحَ اللّه َ وُفِّقَ ، و مَنِ اتَّخَذَ قولَهُ دَليلاً هُدِيَ لِلّتي هِي أقوَمُ ؛ فإنَّ جارَ اللّه ِ آمِنٌ ، و عَدُوَّهُ خائفٌ . [٥]

٢٢٢٤٢.عنه عليه السلام : مَنِ استَنصَحَ اللّه َ حازَ التَّوفيقَ . [٦]

٢٢٢٤٣.عنه عليه السلام : مَن كانَ لَهُ مِن نَفسِهِ يَقَظَةٌ كانَ علَيهِ مِن اللّه ِ حَفَظَةٌ . [٧]

٤٠٨٤

آنچه از توفيق به شمار مى آيد

٢٢٢٣٧.امام على عليه السلام : حفظ تجربه از توفيق [الهى ]است.

٢٢٢٣٨.امام على عليه السلام : درنگ كردن هنگام حيرت، يكى از توفيقات است.

٢٢٢٣٩.امام على عليه السلام : امكان گناه نيافتن، يكى از نعمت هاست.

٤٠٨٥

آنچه موجب توفيق مى شود

٢٢٢٤٠.امام على عليه السلام : همان گونه كه جسم و سايه از هم جدا نمى شوند، ديندارى و توفيق نيز از يكديگر جدا نمى شوند.

٢٢٢٤١.امام على عليه السلام : اى مردم! هر كه خدا را مرشد و خيرخواه خود بگيرد، توفيق يابد و هر كه گفتار او را راهنماى خويش قرار دهد، به راه و آيينى كه استوارتر است رهنمون شود؛ زيرا كه پناهنده خدا در امان است و دشمن او در هراس.

٢٢٢٤٢.امام على عليه السلام : هر كه خدا را مرشد و خيرخواه خود بگيرد، به توفيق دست يابد.

٢٢٢٤٣.امام على عليه السلام : هر كه بيدار باشى درونى داشته باشد، از جانب خداوند بر او نگهبانانى باشد.

[١] نهج البلاغة : الحكمة ٢١١.[٢] تحف العقول : ٨٣.[٣] غرر الحكم : ٣٣٩٥.[٤] غرر الحكم : ٧٢١٨.[٥] نهج البلاغة : الخطبة ١٤٧.[٦] غرر الحكم : ٨٤٧٧.[٧] غرر الحكم : ٨٧٤٧.