٢٢١٧١.عنه عليه السلام ـ في وصيَّتِهِ لابنِهِ الحَسَنِ عليه السلام ـ: و لا تَكُونَنَّ مِمَّن لا تَنفَعُهُ العِظَةُ إلاّ إذا بالَغتَ في إيلامِهِ ؛ فإنّ العاقِلَ يَتَّعِظُ بالآدابِ ، و البَهائمَ (و الجاهِلَ) لا تَتَّعِظُ إلاّ بِالضَّربِ . [٤]

٢٢١٧٢.عنه عليه السلام ـ في ذَمِّ أصحابِهِ ـ: أتلُو علَيكُم الحِكَمَ فتَنفِرونَ مِنها ، و أعِظُكُم بِالمَوعِظَةِ البالِغَةِ فتَتفَرَّقونَ عَنها ، و أحُثُّكُم على جِهادِ أهلِ البَغيِ فما آتِي على آخِرِ قَولي حتّى أراكُم مُتَفَرِّقينَ أيادِيَ سَبا [٥] تَرجِعونَ إلى مَجالِسِكُم ، و تَتَخادَعونَ عَن مَواعِظِكُم . [٦]

٢٢١٦٨.امام على عليه السلام : ميان شما و اندرز پرده اى از بى خبرى آويخته است.

٢٢١٦٩.امام على عليه السلام : ميان شما و موعظه پرده اى از غفلت و بى خبرى است.

٢٢١٧٠.امام على عليه السلام : كسى كه به روزگار خوش بين باشد، پندهاى زمانه را نفهميده است.

٢٢١٧١.امام على عليه السلام ـ در سفارش به فرزند بزرگوارش حسن عليه السلام ـفرمود : و هرگز از كسانى مباش كه اندرز در آنان كارگر نمى افتد، مگر اينكه در ملامت آنان زياده كوشى؛ زيرا خردمند به آداب پند پذيرد و حيوانات (نادان) جز با زدن به راه نيايند.

٢٢١٧٢.امام على عليه السلام ـ در نكوهش ياران خود ـفرمود : بر شما حكمت ها مى خوانم و شما از آنها مى رميد، شما را اندرز رسا مى دهم و شما از آن دورى مى كنيد، شما را به جهاد با زور گويان ياغى برمى انگيزم، اما هنوز سخنم به پايان نرسيده، مى بينم كه هر سو پراكنده مى شويد همانند پراكنده شدن فرزندان سبا [٧] و به محافل خود باز مى گرديد و اندرزهايم را پشت گوش مى اندازيد.

[١] نهج البلاغة : الحكمة ٢٨٢.[٢] غرر الحكم : ٤٤٥٠.[٣] غرر الحكم : ٧٥٤٩.[٤] نهج البلاغة : الكتاب ٣١.[٥] الكلام من الامثلة السائرة بين العرب. قالوا انّ سبأ هو أبو عرب اليمن كان له عشرة أولاد جعل منهم ستة يمينا له و أربعة شمالاً تشبيها لهم باليدين، ثم تفرق اولئك الأولاد أشدّ التفرق .[٦] نهج البلاغة : الخطبة ٩٧.[٧] سبا، از نياكان اعراب يمن، ده فرزند داشته كه شش نفر آن ها در سمت راست و چهار نفر ديگر در سمت چپش مى ايستاده اند، شبيه دستان يك انسان. آنان از همديگر به بدترين وجه جدا شدند [كه ضرب المثلى شدند].