٢١٩٣٨.الإمامُ عليٌّ عليه السلام : ما باتَ لِرجُلٍ عِندي مَوعِدٌ قَطُّ فباتَ يَتمَلمَلُ على فِراشِهِ لِيَغدوَ بِالظَّفَرِ بحاجَتِهِ ، أشَدَّ مِن تَمَلمُلي على فِراشي حِرصا علَى الخُروجِ إلَيهِ مِن دَينِ عِدَتِهِ ، و خَوفا مِن عائقٍ يُوجِبُ الخُلفَ ؛ فإنّ خُلفَ الوَعدِ لَيسَ مِن أخلاقِ الكِرامِ . [٦]

٢١٩٣٩.عنه عليه السلام : وَعدُ الكَريمِ نَقدٌ و تَعجيلٌ ، وَعدُ اللَّئيمِ تَسويفٌ و تَعليلٌ . [٧]

٢١٩٤٠.عنه عليه السلام : المَنعُ الجَميلُ أحسَنُ مِن الوَعدِ الطَّويلِ . [٨]

٢١٩٣٤.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : وعده مؤمن، نقد (قطعى) است.

٢١٩٣٥.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : و عده اى كه داده مى شود، مانند دَين، يا مهمتر از آن است.

٢١٩٣٦.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : وعده مؤمن، يك حقّ واجب [به گردن او ]است.

٢١٩٣٧.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : وعده، يك عطيّه و دهِش است.

٢١٩٣٨.امام على عليه السلام : بى قرارى شبانه مردى در بسترش كه به او و عده اى داده ام، تا صبح شود و به مرادش برسد بيشتر از بى قرارى من در بسترم نيست كه جوش مى زنم صبح شود و از دَين و عده اى كه به او داده ام بيرون آيم و از ترس اينكه مبادا مانعى باعث خُلف وعده شود؛ زيرا كه خلف وعده از خصلت هاى كريمان نيست.

٢١٩٣٩.امام على عليه السلام : وعده شخص بزرگوار، نقد و فورى است. وعده شخص فرومايه با سر دواندن و بهانه تراشى همراه است.

٢١٩٤٠.امام على عليه السلام : جواب كردن كسى با روى خوش، نيكوتر از وعده دير انجام است.

[١] بحار الأنوار : ٧٥/٩٦/١٨.[٢] كنز العمّال : ٦٨٧٦.[٣] الوأي : الوعد . (النهاية : ٥/١٤٤) .[٤] كنز العمّال : ٦٨٧٢.[٥] كنز العمّال : ٦٨٦٨.[٦] غرر الحكم : ٩٦٩٢.[٧] غرر الحكم : ١٠٠٦٣ و ١٠٠٦٤.[٨] غرر الحكم : ٢١٨٣.