دانشنامه احاديث پزشكى - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢٦٣ - فصل چهاردهم سير

فصل چهاردهم: سير

١٦٣٠. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: «سير[١]» بخوريد و بدان درمان كنيد؛ چرا كه درمان هفتاد درد در آن هست.

١٦٣١. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله‌ از سفارش‌هاى ايشان امام على عليه السلام: اى على! «سير» بخور. اگر نبود كه من با فرشته هم‌سخن مى‌شوم، «سير» مى‌خوردم.

١٦٣٢. امام صادق عليه السلام: پيامبر خدا فرمود: «هر كس اين سبزى را خورد، به مسجد ما نزديك نشود»؛ امّا نفرمود: اين، حرام است.

١٦٣٣. امام رضا عليه السلام: هر كس مى‌خواهد بادى دامنگير او نشود، در هر هفت روز، [يك بار] «سير» بخورد.

[١] علّامه مجلسى مى‌گويد: سير، بر دو گونه است: بيابانى و باغى. جالينوس مى‌گويد:« گرم و خشك و در زمره طبع سوم است و برخى هم گفته‌اند از چهارم». براى رفع تيرگى رنگ خون، سودمند است. شپش و تخم شپش را مى‌كُشد و از آن روى كه حل‌كنندگى و خشك‌كنندگى قوى‌اى دارد، چنانچه بيش از اندازه پياز مصرف شود، سردرد مى‌آورد و به چشم زيان مى‌رساند. براى درد پشت و سرين، سودمند است و در برابر گاز گرفتن درندگان، براى افرادى كه داراى طبع سرد هستند، كار ترياك را مى‌كند. در كل، براى حفظ سلامت سردْ طبعان و پيران، بسيار مفيد است؛ حرارت غريزىِ آنان را تقويت مى‌كند، بادهاى سخت را از بدن مى‌برد و براى بهبود ريزش قطره‌قطره‌اىِ پيشابِ پيران، سودمند است. بهترين روش آماده كردن آن، اين است كه در آب و نمك جوشانده، سپس از آب، بيرون آورده و با روغن بادام پخته و آن‌گاه خورده شود و پس از آن هم انار و سيب، مكيده شود. اگر هم آن را بسوزانند و بسايند و با عسل، خمير كنند و بر روى محلّ مارگزيدگى بگذارند، بهبود مى‌بخشد. سير، در كُشتن كرم كدو هم منفعت شگفت‌آورى دارد( بحار الأنوار: ج ٦٦ ص ٢٥١).