١٦٢٧. الكافى‌ به نقل از احمد بن محمّد بن ابى نصر، از امام رضا عليه السلام: «انجير، بوى بد دهان را مى‌برد، دهان و استخوان‌ها را استحكام مى‌بخشد، مو برمى‌روياند، درد را مى‌برد و با وجود آن، ديگر به دارويى نياز نيست».

همچنين فرمود: «انجير، همانندترين چيز به گياهان بهشت است».

١٦٢٨. طبّ الأئمّة عليهم السلام‌ به نقل از محمّد بن عَرَفه: در روزگار امام رضا عليه السلام و مأمون، در خراسان بودم. [يك بار،] از امام رضا عليه السلام پرسيدم: اى پسر پيامبر خدا! درباره انجير، چه مى‌گويى؟

فرمود: «براى قولنج، سودمند است. آن را بخوريد».

١٦٢٩. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: هر كس دوست دارد دلش نازك باشد، بَلَس‌[١] بخورد.[٢]

ر. ك: ج ١، ص ٤٤٧ (آنچه براى دردهاى كبد، سودمند است/ شيرِ انجير).

[١] علّامه مجلسى مى‌گويد: جوهرى مى‌گويد:« بَلَس»، چيزى است همانند انجير كه در يمن، فراوان يافت مى‌شود». در قاموس آمده است:« ميوه‌اى است همانند انجير، و خود انجير است». در النهاية آمده است:« در حديث است كه: هر كس دوست دارد دلش نازك باشد، پيوسته بلس بخورد. و بَلَس، همان انجير است. نيز گفته شده: چيزى است همانند انجير كه در يمن يابيده مى‌شود. همچنين گفته‌اند: همان عدس است. برخى نيز گفته‌اند: بُلُس،( با ضمه باء و لام) خوانده شود. از همين قبيل است حديث ابن جريج كه در آن گفته: از عطاء درباره زكات غَلّات پرسيدم. گفت: همه آنها زكات دارند. او پس از آن، از: ذرت، تنباكو، بلس و كنجد، نام برد. برخى هم به جاى آن، بلس گفته‌اند».

مى‌گويم: گويا در اينجا مقصود از بلس، همان عدس است؛ چرا كه اين مضمون، به روايت‌هايى ديگر نيز نقل شده است. نيز دور نيست كه به جاى« بلس»، واژه« بلسن» باشد.[ فيروزآبادى‌] در قاموس گفته است:« بلسن»[ بر وزن كُندُر] همان عدس، يا دانه‌اى ديگر همانند عدس است( بحار الأنوار: ج ٦٦ ص ١٨٦).

[٢] در مكارم الأخلاق آمده است:« در حديث است كه هر كس مى‌خواهد دلش نازك باشد، پيوسته بلس كه همان انجير است بخورد». در بحار الأنوار( ج ٦٦ ص ١٨٧ ح ٧) با افزوده« يعنى انجير» در آخر آن، آمده است.