١٣١٤.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : اى مردم! سخنم را بشنويد و نصيحتم را آويزه گوش كنيد و پس از من ، اهل بيتم را پاس بداريد كه به اين كار ، امر شده ايد؛ زيرا آنان كسان من و خويشاوندان و برادران و فرزندان من هستند، و شما [ در قيامت ] گرد آورده مى شويد و درباره ثَقَلين [١] بازخواست مى شويد . پس مواظب باشيد كه پس از من ، چگونه با آنان رفتار مى كنيد. آنان ، اهل بيت من هستند . هر كس آزارشان دهد ، مرا آزرده است ، و هر كس به آنها ستم كند ، به من ستم كرده است ، و هر كس آنان را خوار سازد ، مرا خوار ساخته است ، و هر كس آنان را ارج نهد ، مرا ارج نهاده است ، و هر كس آنان را گرامى بدارد ، مرا گرامى داشته است .

١٣١٥.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : هر كس با آزردن اهل بيتم مرا بيازارد ، هر آينه خدا را آزرده است .

١٣١٦.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : آن گاه كه در آن مقامِ ستوده [٢] برخيزم ، براى آن دسته از امّتم كه گناهان كبيره مرتكب شده اند ، شفاعت مى كنم و خداوند ، شفاعت مرا درباره آنها مى پذيرد ؛ امّا به خدا سوگند ، براى كسى كه فرزندان مرا بيازارد ، شفاعت نخواهم كرد .

[١] ابن اثير در النهاية گويد : قرآن و اهل بيت را ثقلين گفته اند چون تمسّك به آنها و عمل كردن به دستوراتشان سنگين است . به هر شى ء با ارزش و نفيس «ثَقَل» مى گويند . پيامبر خدا صلى الله عليه و آله اين دو را «ثقلين» ناميد براى بزرگداشت منزلت آنها و ارج نهادن به مقامشان (النهاية : ج ١ ص ٢١٦ «ثقل» ) .[٢] واژه «مقام»، يا مصدر است كه در اين صورت ، به معناى برانگيخته شدن به صورتى ستودنى است و يا اسم مكان است و معناى آن ، چنين مى شود : خداوند ، تو را در جايگاهى ستوده قرار مى دهد كه همگان تو را مى ستايند. اين مقام ـ چنان كه در احاديث آمده ـ مقام شفاعت است . (ر . ك : الميزان : ج ١٣ ص ١٧٦) .