دانشنامه ميزان الحكمه - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢٢٠

برپا داشت و بدون ستون برافراشت» ، «أقام الأرض بغير سند ؛ [١] زمين را بى هيچ تكيه گاهى برپا داشت» و «استقرّت الأرضونَ بأوتادها فوق الماء ؛ [٢] زمين ها با ميخ هايشان بر روى آب قرار گرفتند» به روشنى ، بيان كرده اند . نكته مهم و قابل توجّه ، چگونگى اجراى امر الهى در استوار ماندن كرات آسمانى و زمين در فضا و باقى ماندن آنها در مدار خويش است كه در دو آيه ديگر توضيح داده شده است : « اللَّهُ الَّذِى رَفَعَ السَّمَـوَ تِ بِغَيْرِ عَمَدٍ تَرَوْنَهَا . [٣] خدا كسى است كه آسمان ها را بدون ستون هايى كه آنها را ببينيد ، برافراشت» . « خَلَقَ السَّمَـوَ تِ بِغَيْرِ عَمَدٍ تَرَوْنَهَا . [٤] آسمان ها را بدون ستون هايى كه آنها را ببينيد ، آفريد» . اين دو آيه ، چگونگى «فرمان» و «نگه داشتن» خداوند را ـ كه در آيات قبلى آمده بود ـ اين گونه توضيح مى دهند كه جلوگيرى از سقوط آسمان ها و زمين ، به فرمان خدا و به وسيله پايه هايى نامرئى است كه در دانش امروز ، «قوّه جاذبه» ناميده مى شود . از اين رو ، وقتى يكى از اصحاب امام رضا عليه السلام به نام حسين بن خالد از ايشان درباره سخن خداوند متعال : «وَ السَّمَآءِ ذَاتِ الْحُبُكِ ؛ [٥] سوگند به آسمان مشبك» مى پرسد ، امام عليه السلام انگشتانش را به هم قلاّب مى كند و مى فرمايد : هِيَ مَحبوكَةٌ إلَى الأَرضِ .