دانشنامه ميزان الحكمه - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢١٩

قدرت و حكمت آفريدگار جهان ، نكات مهمّى را مطرح كرده اند كه اينك توضيح كوتاهى را درباره چهار مورد از آنها ارائه مى گردد :

١ . معلّق بودن زمين در فضا

نخستين نكته اى كه در مطالعه زمينْ قابل توجّه است ، رها بودن آن در فضا و كنترل آن به وسيله قوّه جاذبه است . قرآن ، اين پديده اعجاب انگيز را يكى از نشانه هاى توانايى و تدبير آفريدگار حكيم جهان مى داند : « وَ مِنْ ءَايَـتِهِ أَن تَقُومَ السَّمَآءُ وَ الْأَرْضُ بِأَمْرِهِ. [١] و از نشانه هاى او ، اين است كه آسمان و زمين ، به فرمان او مى ايستند» . اين آيه به روشنى دلالت دارد كه كُرات آسمانى و زمين ، بدون ستون و بدون پيوند مادّى (محسوس) و تنها به فرمان خداوند متعال ، در فضا استوارند . [٢] در آيه اى ديگر ، تأكيد شده كه تنها خداوند است كه آسمان ها و زمين را نگهبانى مى كند و مانع از سقوط آنها مى شود : « إِنَّ اللَّهَ يُمْسِكُ السَّمَـوَ تِ وَ الْأَرْضَ أَن تَزُولاَ . [٣] خداوند ، آسمان ها و زمين را نگه مى دارد تا نيفتند» . احاديث اسلامى نيز با الهام از اين آيات ، موضوع معلّق بودن زمين در فضا را با تعابيرى مانند : «بسط الأرض على الهواء بغير أركان ؛ [٤] زمين را در فضا بى هيچ ستونى گسترانيد» ، «أقامها بغير قوائم ، ورفعها بغير دعائم ؛ [٥] آن را بدون پايه