١٤٧٤.امام على عليه السلام : پس ، از عذاب خدا و درهم كوبندگى او ، و رخدادها و مجازات هاى عبرت آموز او كه بر سر امّت هاى تكبّرپيشه پيش از شما آمده ، درس عبرت بگيريد و از گورهايى كه در آنها چهره بر خاك نهاده اند و خاكى كه در آن به پهلو خفته اند، پند بياموزيد و از تازيانه هاى غرور ، به خدا پناه ببريد ، همان گونه كه از فاجعه هاى روزگار به او پناه مى بريد . اگر بنا بود خداوند ، تكبّر را براى احدى از بندگانش مُجاز بشمارد ، هر آينه ، آن را براى پيامبران و اولياى خاصّش مُجاز مى شمرد ؛ امّا خداى سبحان ، تكبّر را در نزد آنان ، منفور قرار داد و فروتنى را برايشان پسنديد . از اين روست كه گونه هاى خويش را به زمين چسبانيدند و چهره هايشان را به خاك ماليدند و در برابر مؤمنان ، فروتنى كردند . آنان ، مردمانى مستضعف بودند و خداوند ، آنها را با گرسنگى آزمود و به رنج مبتلايشان كرد و به هراس ها امتحانشان نمود و در بوته مشكلات زير و رويشان كرد . پس ، خشنودى و خشم [ خدا ] را با [ معيار ]مال و فرزند نسنجيد كه اين ، نشانه ناآگاهى به موارد آزمايش و امتحان [ الهى ] در توانگرى و قدرت است . خداوند ـ كه پاك و بلند مرتبه است ـ مى فرمايد : «آيا مى پندارند كه آنچه از مال و پسران كه بديشان مدد مى دهيم ، [ از آن روى است كه ]مى خواهيم به سودشان در خيرات شتاب ورزيم؟ نه ، بلكه نمى فهمند» . پس ، خداوند سبحان ، بندگان خود بزرگ بينش را با اوليايش كه در نظر آنان مستضعف اند ، مى آزمايد .

ر. ك : دانش نامه امير المؤمنين عليه السلام : ج ٤ ص ٣٦١ (فصل دهم / عوامل انقراض دولت ها) .