١٧٤٠.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : دورترين مردم از خداوند ، دو مَردند : مردى كه با حكمرانانْ همنشينى كند و در هر زور و ستمى كه مى گويند ، تصديق و تأييدشان نمايد ؛ و آموزگار كودكان كه ميان آنان به يكسان رفتار نكند و خدا را درباره يتيم در نظر نگيرد .

١٧٤١.امام حسين عليه السلام : ـ كه مصيبتِ پنهان بودن ما او را از دسترس به ما محهر كس يتيمى از ما را سرپرستى كند و از علوم (معارف) ما كه به وى رسيده ، به او ببخشد تا ارشاد و هدايتش كند ، خداوند عز و جل به او مى فرمايد : «اى بنده بخشنده و برادرپرور! من از تو به بخشندگى سزاوارترم . اى فرشتگان! به تعداد هر حرفى كه به او آموخته است ، هزار هزار قصر در بهشت ها برايش بسازيد ، و از هر گونه نعمت كه زيبنده آن قصرهاست ، ضميمه آنها كنيد» .

٢ / ٦

مواسات در ابراز محبّت

١٧٤٢.امام على عليه السلام : پيامبر خدا مردى را ديد كه دو پسر داشت و يكى از آنها را بوسيد و ديگرى را نبوسيد . پيامبر خدا به او فرمود : «چرا ميان آنها يكسان رفتار نكردى؟!» .