هر چند مطلقِ مردم آزارى در اسلام ، نكوهيده و ممنوع است و كيفر سختى در انتظار مردم آزار است ، [١] امّا آزردن كسانى كه حقوق بيشترى بر فرد و جامعه دارند ، نكوهيده تر و براى سرنوشتِ آزار دهنده ، خطرناك تر است . در فصل چهارم ، آزار رساندن به اهل بيت پيامبر خدا ، مجاهدان راه خدا ، مسلمانان ، پدر و مادر ، همسر و همسايه ، به دليل اين كه حقوق بيشترى بر انسان دارند ، خطرناك تر توصيف شده است .

٥ . تحمّل آزار

تحمّل آزار ، دو گونه است : گونه اى بسيار نكوهيده و گونه اى بسيار پسنديده . تحمّل آزار به معناى تسليم شدن در برابر خواست هاى نامشروع متجاوز و ترك مقاومت و اظهار ضعف و زبونى در برابر سختى ها ، از نظر اسلام ، بسيار نكوهيده است ، تا آن جا كه امام حسين عليه السلام مى فرمايد : المَنِيَّةُ ولاَ الدَّنِيَّةُ . [٢] مرگ ، آرى ؛ ننگ [و پستى] ، هرگز! نصوص (متون) اسلامى درباره اين موضوع ، در مباحث «ذلّت» و «ظلم» ، به تفصيل خواهند آمد . گونه ديگر از تحمّل آزار ، رنج ديدن در راه انجام دادن وظايف دينى و بخصوص در مسير جهاد آزاديبخش است كه موجب عزّت و افتخار در دنيا و پاداش بزرگ الهى در آخرت مى گردد . [٣]

[١] ر.ك : ص ٦٣ (سزاى مردم آزار) .[٢] نهج البلاغة : حكمت ٣٩٦ .[٣] ر . ك : ص ٦٩ (تحمّل آزار در راه خدا) .