«بگو : آيا از شريكان شما كسى هست كه به سوى حق رهبرى كند؟ بگو : خداست كه به سوى حق رهبرى مى كند. پس آيا كسى كه به سوى حق رهبرى مى كند ، سزاوارتر است كه مورد پيروى قرار بگيرد ، يا كسى كه راه نمى يابد مگر آن كه هدايت شود؟ شما را چه شده است؟ چگونه داورى مى كنيد؟» .

حديث

١٦٢٢.امام على عليه السلام : دعوتگرى ، دعوت كرد و سرپرستى ، زمام كارها را به دست گرفت . پس ، آن دعوتگر را اجابت كنيد و از آن سرپرست ، پيروى نماييد . [١]

١٦٢٣.امام على عليه السلام : حق ، به پيروى شدن ، سزاوارتر است .

١٦٢٤.امام على عليه السلام : مردم [ در قيامت ]دنباله روى آن پيشواى حق يا پيشواى باطلى هستند كه [ در دنيا ] پيرو او بوده اند. خداوند عز و جل مى فرمايد : «روزى را [ ياد كن ]كه هر گروهى را با پيشوايشان فرا مى خوانيم . پس ، كسانى كه كارنامه شان را به دست راستشان بدهند ، آنان كارنامه خود را مى خوانند و به قدر نَخَكِ هسته خرمايى به آنها ستم نمى شود» . بنا بر اين ، هر كس راستْ دينان را به پيشوايى بگيرد ، با آنان محشور مى شود ، و هر كس منافقان را به پيشوايى برگزيند ، با آنان محشور مى گردد . پيامبر خدا فرمود : «انسان با همان كسى محشور مى شود كه دوستشان مى دارد» . ابراهيم عليه السلام فرمود : «پس ، هر كه از من پيروى كند ، او از من است» .

[١] مقصود از دعوتگر ، پيامبر خداست و مراد از سرپرست ، خود امام على عليه السلام . (م)