١٦٨٥.امام على عليه السلام ـ در بر حذر داشتن از فتنه شما ـ اى گروه عرب ـ آماج بلاهايى هستيد كه نزديك شده اند. پس ، از سرمستى هاى نعمت بترسيد ، و از سختى هاى كيفر [ الهى ] بپرهيزيد ، و در فضاى غبارآلود شُبهه (ترديد) ، و كژى فتنه ، آن گاه كه نوزادش برمى آيد و از كمينش رها مى شود ، و ستون آن راست مى گردد ، و آسيابش به چرخش درمى آيد ، درنگ كنيد (از فرو رفتن در شبهات و فتنه ها باز ايستيد) ، كه فتنه ، از راه هاى پنهانى وارد مى گردد ؛ ولى سرانجام ، چهره زشت و هولناكش را نمايان مى سازد . شور و شَرش چون شور و شرِ جوان است ، و آثارش چون آثار سنگ . ستمگران ، فتنه را به هم مى سپارند و از يكديگر به ارث مى برند. نخستينِ آنان [ در اين راه ، ] پيشواى آخرينشان است ، و آخرينشان به نخستين آنها اقتدا مى كند . براى دنياى پست با يكديگر به رقابت بر مى خيزند ، و بر سر مُردارى گنديده به جان يكديگر مى افتند ؛ امّا زودا كه پيرو از پيشرو ، و جلودار از دنباله رو ، بيزارى بجويد [ و گناه را به گردن او اندازد ] ، و با نفرت و كين ، از يكديگر جدا شوند ، و به هنگام ديدار ، يكديگر را نفرين كنند .

٣ / ٦

مُفسدان

«و با موسى ، سى شب وعده گذاشتيم و آن را با ده شب ديگر ، تمام كرديم ، تا آن كه وقت معيّن پروردگارش در چهل شب ، به سر آمد ، و موسى [ هنگام رفتن به كوه طور ] به برادرش هارون گفت : «در ميان قوم من ، جانشينم باش و [ كار آنان را ] اصلاح كن ، و راه فسادگران را پيروى مكن»» .