١٥٢٢.امام باقر عليه السلام ـ درباره اين سخن خداوند م «تا آن را بر هر چه دين است ، پيروز گردانَد ، هر چند مشركان خوش نداشته باشند» ـ : به طورى كه احدى باقى نمى مانَد ، مگر آن كه به نبوّت محمّد صلى الله عليه و آله اقرار مى كند .

١٥٢٣.امام صادق عليه السلام ـ نيز درباره همين آيه ـ به خدا سوگند كه تأويل آن ، هنوز تحقّق نيافته است و تحقّق هم نمى يابد تا آن گاه كه قائم عليه السلام ظهور كند .

١٥٢٤.امام صادق عليه السلام ـ نيز درباره همين آيه ـ زمانى كه قائم عليه السلام ظهور كند ، هيچ كافرِ به خداى بزرگ و هيچ مشركِ به امام باقى نمى مانَد ، مگر آن كه از ظهور او ناراحت باشد .

١٥٢٥.امام صادق عليه السلام : در يادكرد از قائم عليه السلام ـ : چنان غيبتى مى كند كه باطل گرايان در آن به ترديد مى افتند . آن گاه ، خداوند عز و جل قائم عليه السلام را آشكار مى سازد ، و خدا مشرق ها و مغرب هاى زمين را به دست او فتح مى كند ، و روح خدا عيسى بن مريم عليه السلام فرود مى آيد و پشتِ سر او نماز مى گزارد ، و زمين به نور خداوندگارش روشن مى شود و در روى زمين ، هيچ نقطه اى كه غير خداى عز و جل در آن عبادت شده باشد ، باقى نمى مانَد ، مگر اين كه در آن خدا عبادت مى شود و همه دين ، از آنِ خدا مى شود ، هر چند مشركان ، ناخوش داشته باشند .

١٥٢٦.امام صادق عليه السلام ـ درباره اين سخن خداوند ع «و هر كه در آسمان ها و زمين است ، خواه ناخواه ، تسليم او مى شود» : هر گاه قائم عليه السلام ظهور كند ، هيچ سرزمينى باقى نمى ماند ، مگر اين كه در آن ، بانگ شهادت «لا إله إلاّ اللّه . محمّدا رسولُ اللّه » سر داده مى شود .