١٧١٤.امام على عليه السلام ـ در نامه اش به اَشتر نَخَ بايد عزيزينِ سرداران سپاهت در نزد تو ، كسى باشد كه از همه بيشتر به آنان (سپاهيان) مواسات مى نمايد و از آنچه دارد ، چندان به آنان مى بخشايد كه هم خود و هم خانواده شان را ـ كه در پشت سر خود بر جاى نهاده اند ـ در آسايش قرار دهد ، تا در جهاد با دشمن ، تنها يك انديشه در سر داشته باشند . همانا توجّه تو به آنان ، دل هاى آنها را متوجّه تو مى سازد .

١ / ٥

مواسات نسبت به فقيران

١٧١٥.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : هر كس فقير را در مال خود شريك گرداند و با مردم به انصاف رفتار كند ، او مؤمن حقيقى است .

١٧١٦.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله ـ در دعا ـ : بار خدايا! بر محمّد و آل محمّد ، درود فرست... و مرا اين عطا فرما كه از آنچه به فضل خود بر من گشايش داده اى ، نسبت به كسى كه روزى را بر او تنگ كرده اى ، مواسات كنم .

١٧١٧.الفضائل ـ به نقل از جابر بن عبد اللّه انصارى ـ نزد پيامبر خدا نشسته بوديم كه باديه نشينى با سر و وضع آشفته و جامه هايى كهنه و پاره ، به طورى كه فقر در چهره اش كاملاً نمايان بود ، بر ما وارد شد... و داشت شعر مى گفت... . پيامبر صلى الله عليه و آله با شنيدن سخنان او ، به شدّت گريست و به اصحابش فرمود : «چه كسى از شما نسبت به اين فقير ، مواسات مى كند؟». هيچ كس جوابى نداد . در گوشه مسجد ، على بن ابى طالب عليه السلام نماز مستحبّى مى خواند و در حال قيام بود. به آن باديه نشين اشاره كرد . باديه نشين ، نزديك رفت و على عليه السلام در همان حال كه مشغول نماز بود ، انگشتر را از دست خويش در آورد و به او داد .