١٦١٤.امام على عليه السلام : به روش پيامبرتان اقتدا كنيد؛ چرا كه بهترين روش است ، و سنّت (راه و رسم) او را در پيش بگيريد؛ چرا كه راهبَرترينِ سنّت هاست .

١٦١٥.امام على عليه السلام ـ در خطبه موسوم به «قاصعه» از همان هنگام كه پيامبر خدا از شير گرفته شد ، خداوند ، بزرگ ترين فرشته از فرشتگانش را بر او گماشت ، و آن فرشته ، شب و روز ، ايشان را در مسير خصلت هاى والاى انسانى و خوى هاى نيكوى جهان ، راه مى بُرد ، و من ، همانند شتر بچه اى كه در پىِ مادرش مى رود ، به دنبال او مى رفتم و در هر روز ، از خُلق و خُويَش ، برايم نشانى بر مى افراشت (نمونه اى فرا پيشم مى نهاد) و فرمانم مى داد كه آن را سرمشق خود قرار دهم .

١٦١٦.امام على عليه السلام : اى مردم! خداى سبحان را در زمينش حجّتى استوارتر از پيامبرمان محمّد صلى الله عليه و آله نبود ، و نه حكمتى رساتر از كتابش قرآن بزرگ . و خداى متعال ، از ميان شما ، تنها كسانى را ستوده كه به ريسمان او چنگ زنند و به پيامبرش اقتدا كنند . آنان كه هلاك شدند ، تنها بدين سبب ، هلاك شدند كه او را نافرمانى كردند و با او مخالفت نمودند و از هوس خويش پيروى كردند . از همين رو مى فرمايد ـ و چه شكوهمند گوينده اى است ـ : «پس كسانى كه از فرمان او سر مى پيچند ، بايد از اين كه بلايى بديشان رسد ، يا به عذابى دردناك گرفتار شوند ، بترسند!» .

١٦١٧.امام على عليه السلام : بار خدايا!... مؤمنانِ زنده را ، از مرد و زن ، بيامرز ؛ همانان كه به يكتايى تو گواهى دادند و پيامبرت را تصديق كردند ، و به دين تو آويختند و فرايضت را به كار بستند ، و به پيامبرت اقتدا نمودند و سنّت تو را در پيش گرفتند ، و حلال تو را حلال و حرامت را حرام شمردند ، و از كيفر تو ترسيدند و به پاداش تو اميد بستند ، و دوستانت را دوست داشتند و با دشمنانت دشمنى ورزيدند .